Vliegen en Schiphol

      Geen reacties op Vliegen en Schiphol

Vliegen. De eerste keer dat ik vloog was in 1992, van Schiphol naar het Portugese Faro voor een tweeweekse zonvakantie in Albufeira.  In die periode was ik al gestopt met het roken van sigaretten maar mocht je achter in het vliegtuig nog gewoon roken. Ik had twee wensen, niet bij een raampje en niet roken dus zat ik op de achterste stoel, in het rokersgedeelte dus, en bij het raampje. Waarom ik niet bij het raampje wilde was simpel, hoogtevrees en als je niet kunt zien hoe hoog je zit heb je daar ook geen last van.

Maar goed, Boudewijn de Groot zong ooit “als de rook om je hoofd is verdwenen”, nou, dat gebeurde die hele vlucht niet. En mijn zweethanden ook niet want bij het opstijgen scheet ik zeven kleuren bagger, zeker toen het vliegtuig nog tijdens het stijgen een bocht naar het zuiden in maken. En natuurlijk zat ik bij het raampje wat tijdens de draai onderin zat. Wat een vreselijke ervaring, maar als ik nu terugkijk ook lachwekkend want ik ben nu ondertussen de hele wereld overgevlogen, diverse keren naar Azië, diverse keren naar Amerika en Latijns Amerika plus genoeg vluchten binnen Europa. Ik draai nu mijn hand niet meer om voor een paar uur in de lucht. Sterker nog, morgen mag ik weer, naar Singapore met een tussenstop in Doha.

Dan de luchthavens, wij Nederlanders hebben klagen graag en dus ook over Schiphol maar ik vind Schiphol een goede luchthaven. Goed te bereiken over de weg, goed te bereiken met het OV als er geen storing in de tunnel is, duidelijke bewegwijzering, fijne winkels, alles dicht op elkaar waardoor je geen onbemande treintjes moet pakken. De bewegwijzering is zo goed dat Schiphol een voorbeeld is voor veel moderne vliegvelden, die hebben het van Schiphol gekopieerd. Natuurlijk is er ruimte voor verbetering, zo zou ik zelf graag meer vegetarische en veganistische opties bij de horeca willen zien en mag de bagage afhandeling bij terugkomst wel iets sneller, al is dat laatste natuurlijk heel makkelijk gezegd maar niet makkelijk gedaan met het complexe systeem waarbij tienduizenden koffers per dag naar de juiste plek moeten worden gestuurd.
schiphol
Als ik zo kijk naar andere luchthavens waar ik ben geweest staat Schiphol op nummer 2, onder Changi Airport in Singapore, maar ver boven Houston, Miami, Atlanta, Charles de Gaulle in Parijs, London Gatwick, Orlando International,  Orlando Sanford, Kuala Lumpur, Jakarta en Las Vegas. Düsseldorf en Frankfurt komen overigens wel in de buurt van Schiphol qua niveau. Dan laat ik de kleine luchthavens van Bali, Managua en Lanzarote maar helemaal buiten beschouwing. In Bali moesten we het vliegtuig uit met zo’n trap en stonden we aan de rand van de landingsbaan, nergens bordjes waar we heen moesten. In Nicaragua moet je bij de immigratie al je gegevens inclusief verblijfplaats nog een keer opgeven en een visum kopen met Amerikaanse dollars in plaats van de Nicaraguaanse Cordoba, waardoor je extra lang in de rij staat dankzij passagiers die niet goed voorbereid zijn. Daarnaast is er geen bagageband, dus moet je je koffers ophalen bij een mannetje die bij alle koffers staat. In zowel Orlando MCO als bij Las Vegas is de bagageband bij het open gedeelte van de luchthaven, het is voor een bezoeker dus mogelijk om je koffers te pakken en stelen. In Parijs, Houston en Atlanta moet je ongeveer een marathon lopen om ergens te komen en het personeel in Miami is schrikbarend schofterig. Nee, doe mij maar het compacte, vriendelijke, duidelijk Schiphol.
qATAR
Morgen ga ik dus weer, met Qatar Airlines. En dat is nieuw voor mij, ik heb daar nog nooit mee gevlogen. Wel met KLM, Easyjet, Transavia, Martinair, Singapore Airlines, United Airlines, Continental Airlines, Delta, Lufthansa, Air Berlin,  US Airways, Malaysia Airlines, Air France en Lion Air. De Amerikaanse maatschappijen vind ik sub par, KLM en Singapore Airlines staan uit dit lijstje bovenaan met Easyjet en Lion Air onderop.

Lion Air ver onderop trouwens. Ik vloog met mijn maatje Philip van Jakarta naar Yogyakarta, we kregen stoelen 35A en 35C. Geen B denk je dan, rij B bestond helemaal niet. En tot onze verrassing rij 35 ook niet, het ging van 34 naar 36. Op de terugweg naar Jakarta hadden ze geen passend verlengstuk voor de stoelriem, ik was toen nog super dik, en dus mocht ik businessclass zitten, dat was gewoon de voorste rij en ook daar paste het verlengstuk niet. Het enig voordeel was ik veel aandacht kreeg van de prachtige stewardess, wat een van de mooiste vrouwen was die ik ooit heb gezien, een plaatje om naar te kijken. Volgende maand vliegen mijn vrouw en ik met een Aziatische budgetmaatschappij naar Thailand, dus wie weet stijgt Lion Air dan wel een plekje. Maar daar schrijf ik dan wel over, met nog een anekdote over deze prutsers.
lion-air

Geef een reactie