Anthony Bourdain

      Geen reacties op Anthony Bourdain

Er zijn weinig beroemdheden waarvan ik zeg ‘met die persoon zou ik graag eens een avond gewoon willen zitten en praten, goed glas erbij, sigaar en gewoon praten over van alles en nog wat’. Als ik een lijstje zou moeten maken zal het een kort lijstje worden. En dat lijstje is vandaag een stukje korter geworden want Anthony Bourdain heeft zijn eigen leven beëindigd.

De eerste keer dat ik met hem in aanraking kwam was tijdens het zappen. Ik viel ergens halverwege in een aflevering van ‘no reservations’, zijn culinaire reisprogramma. Hij was in Zweden, in een bikerbar en op een gegeven moment gingen ze met bijlen gooien. Bourdain pakt een ABBA cd, gooit de bijl precies door de cd, kijkt in de camera en zegt ‘mamma mia this, bitch’. Als fervent ABBA hater, één van de weinige op onze aardkloot, zat ik te juichen op de bank en was spontaan fan, ik had een nieuwe culinaire held.

Vanaf dat moment ben ik zijn programma’s gaan volgen, ik was fan van het format, van de filosofische overwegingen, van de humor, en het inspireerde me ook om bijvoorbeeld orgaanvlees te proberen en andere dingen waar ik daarvoor echt nooit aan had durven beginnen. Dat was allemaal voor ik vegetariër werd natuurlijk.

Ik leerde mijn vrouw kennen, de eerste ontmoeting was in Nederland en toen ik een aantal maanden later naar Singapore ging heb ik eerst de ‘no reservations’ aflevering over Singapore gekeken. Een paar van de restaurants die hij bezocht heb ik ook gezocht, chin chin eating house voor de chicken rice en Samy’s curry bijvoorbeeld. En in die aflevering at Bourdain ‘fish head curry’, een curry gemaakt van vissenkoppen. Hij vertelde daarbij dat de ogen een delicatesse waren en zoog een oog leeg. Dus toen ik met Cindy en mijn schoonzus Cecilia ging eten en er een fish head curry op tafel kwam greep ik mijn kans. Met de chop sticks pulkte ik een oog los en zoog dat uit. GATVERDAMME. Dat is me toch goor zeg! En de gezichten van Cindy en Cecilia waren vervuld van walging. Delicatesse my ass! Zelfs zij hadden het nog nooit gegeten. En ik begreep precies waarom.

Toch viel hij niet van z’n voetstuk, Anthony Bourdain blijft een held, een voorbeeld. Zijn demonen heeft hij niet kunnen verslaan, het kostte hem zijn leven. Rust zacht Anthony, ondanks dat we elkaar nooit hebben gesproken zal ik je missen, je humor, je reisverslagen, je overwegingen, je scherpe inzichten.

Geef een reactie