Zure drankjes

      Geen reacties op Zure drankjes

Yuzu, een vrucht waar ik nog nooit van had gehoord voor ik Cindy leerde kennen, maar op mijn eerste trip naar Singapore voor haar gaf ze mij een glas yuzu sap en damn, dat is lekker. Yuzu is een citrusvrucht die uit Japan komt, en in mindere maten uit Korea en China. Het s een hybride tussen twee andere soorten en lijkt qua uiterlijk op een citroen maar is minder scherp van smaak. En vermengt met zoetstof en water een prima verfrissend drankje in de warmte van Singapore.
blog peelfresh yuzu

Een ander favoriet drankje van mij in Singapore is Calamansi. En wederom is dat een zuur drankje, ditmaal van de calamondin. Dat is een citrus vrucht die is ontstaan door de mandarijn te kruisen met  kumquat, een oranje vrucht ter grote van een grote olijf en met een smaak vergelijkbaar met sinaasappelen. Toch smaakt de calamondin niet als een mix tussen mandarijn en sinaasappel maar gaat het meer richting een limoen. De vrucht groeit in China, Indonesië en op de Filipijnen. Bij de vele foodcourts hier vind je eigenlijk nooit yuzu dus drink ik altijd calamansi.
blog calamansi

Waar ik nooit van hield, maar waar ik hier in Azië van ben gaan houden is ‘ice lemon tea’, en dan niet die Lipton tea uit blikjes, maar ‘home made’, gewoon een goede maar koude thee met suiker, dat wel, en een paar schijven citroen en ijsblokjes, simpel en lekker. Of nog beter, de Maleisische variant “teh o ais limao”, dat is dezelfde zoete thee maar dan met de Maleisische limoen in plaats van citroen. Die limoen is een stuk kleiner dan de limoenen die we in Nederland vinden, maar wel een stuk intenser van smaak. Heerlijk, helaas zijn de zaken waar ze het vers maken in de minderheid en is alle ice lemon tea in de foodcourts ‘prefab’.
blog ice lemon tea

Zure drankjes zijn wel mijn ding, zo drink ik in Nederland graag cola, dat een hoge zuurgraad heeft alleen is de cola smaak in Azië, maar ook in Amerika anders waardoor ik het buiten west Europa nooit drink. En in Nicaragua dronk ik altijd maracuya sap, dat is een passievrucht. Een heerlijke vruchtensap, maar wel met een lading suiker, iets wat ik niet wist. Dus toen ik de familie bezocht van het meisje waar ik de opleiding voor betaalde, en zij mij een verse maracuya uit eigen tuin gaven verwachte ik een zoete vrucht, groot was mijn schok toen ik ontdekte hoe zuur de maracuya eigenlijk is.
blog maracuya

Dit ben ik in Nicaragua in 2015, met het meisje waar ik de school voor betaalde. Als je geïnteresseerd bent om ook een kind te sponsoren, het kost €50 per jaar en kan via de kleine Nederlandse stichting Atrapa Sueños, een stichting van een vriendin, Asha Braaksma die zelf in Nicaragua heeft gewoond, die op kleinschalige wijze de lokale bevolking probeert te helpen. 

Geef een reactie