Een slopend weekend

      2 Reacties op Een slopend weekend

Wat een weekend, ik ben nu helemaal gesloopt maar het was het allemaal waard. Vorige week was natuurlijk al een aparte ervaring, met al mijn spullen die ingepakt op straat stonden, maar het weekend was nog erger. Op vrijdagochtend al om half zeven in de auto naar Dortmund voor de jaarlijkste handelsbeurs voor tabak en tabaksgerelateerde producten, Intertabac. En het was al voor het achtste jaar of negende jaar dat ik daar heen ging, maar dit keer met een ander doel dan andere jaren.

De eerste jaren ging ik daar heen voor mijn werkgever, zijn agenda zat op intertabac vol met afspraken voor de ene tak van zijn bedrijf, terwijl ik alle leveranciers afliep voor de andere tak van het bedrijf. De afgelopen twee jaar ging ik heen puur om het weerzien met contacten, dat klinkt misschien vreemd maar de sigarenindustrie is meer dan een industrie, het is meer een familie, iedereen steunt elkaar, en het is jaarlijks dan ook meer een grote reünie dan een beurs, ondanks dat er veel handel wordt gedreven. Een goed voorbeeld daarvan is wat er afgelopen vrijdag gebeurde, Patricia Quesada van Quesada Cigars, een echt grote speler van de Dominicaanse Republiek, kwam gelijk naar me toe toen ze me zag “i’m so glad to see you, i’ve been thinking about you a lot, how are you dealing with your migration, are you oke?” en ik weet dat het geen toneelspel is maar dat ze het ook echt meent. Maar dit jaar was ik er om mijn eigen bedrijfje te pitchen, mijn website waar ik mijn geld mee moet gaan verdienen en die afgelopen vrijdag ‘live’ is gegaan.

Binnen mijn netwerk heb ik van iedereen steun toegezegd gekregen, en ik heb mijn netwerk ook enorm uitgebreid, heel veel vooral kleinere fabrikanten en merken waar ik nog geen ingang had maar waar nu korte lijnen liggen direct met de eigenaren. En juist deze fabrikanten zitten te springen om manieren om hun producten te promoten, dus daar liggen zeker goede mogelijkheden voor mij.

En toen kwam de zondag, dus na nog en dag knalhard werken, filmpjes maken voor de website was het tijd voor een rondje afscheid nemen. En ondanks dat ik veel van deze mensen normaal slechts één keer per jaar zie, puur op deze beurs waarvoor ik volgend jaar echt naar Europa kom vanwege mijn bedrijf, en er dus eigenlijk niets anders is dan andere jaren voelde het toch heel anders, heel vreemd. Het afscheid was veel meer geladen, het valt eigenlijk moeilijk te omschrijven, het is vreemd.

En dan kom je doodmoe thuis, helemaal gesloopt na een hectische drie dagen waarin je minimaal een marathon hebt gelopen, zere voeten, lamme poten, pijn in de rug, moe en dan vind je een lief kaartje van alle buren in de brievenbus die je succes wensen. Zo lief, dat de tranen wel even in mijn ogen schoten. Het gaat nog een hele emotionele anderhalve week worden.

2 thoughts on “Een slopend weekend

Geef een reactie