The Sheer

      Geen reacties op The Sheer

De laatste dagen moet ik veel met de metro, de mrt, om pakketjes op te halen bij het postkantoor. Pakketjes waar invoerrechten over betaald moeten worden, dus bezorging aan huis is niet mogelijk.

De reis van ongeveer een half uur maak ik vermakelijk door op mijn iPod muziek te draaien die ik al lang niet gehoord heb. En zo kwam ik bij het Haarlemse The Sheer.

f5b4f41c-4a4b-4dca-8419-ca6f9e6944ba-13054-00000c35dcfd3726_file

In het begin van deze eeuw waren ze daar plots, vanuit het niets, en ik was een early adopter. Vanaf de eerste keer dat ik de debuutsingle hoorde vond ik ze te gek. En niet alleen ik, want ze waren best succesvol met hun britpop geluid. Dat was zo overtuigend dat AT5 het na een festival in de stad het over ‘het Britse The Sheer’ had. Ik heb AT5 toen gemaild dat ik de Britse invasie had gemist en of AT5 mij even bij kon praten. Ja, sarcastisch was ik toen ook al.

Ik luister nu dus naar the keyword is excitement. En ik vind het nog net zo’n leuk album als toen. Van prachtige, gevoelige ballads tot heerlijke upbeat popsongs en stevige happy rockers. Een beetje de sound waarmee Supergrass en Kaiser Chiefs ook veel succes mee hadden. Maar dan met een vleugje Oasis in de gitaarlicks en het wat zeurderige geluid van de zanger. Maar dat laatste bedoel ik niet negatief, net zoals de zang van Liam Gallagher niet storend zeurderig is.

Ik heb de band toch zeker een keer of tien live gezien, maar ze zijn in de vergetelheid gezonken. Misschien omdat de opvolgers niet het onbevangene hadden van de debuutplaat? Ik weet het niet, ik ga die ook maar weer eens luisteren van de week. Maar nu ga ik nog even zwijmelen op ‘stay awake’ en keihard meezingen met ‘set your smile on fire’ padadada padadada

Geef een reactie