En toen was het besef er

      Geen reacties op En toen was het besef er

Vorige week ging ik even een sigaartje roken bij één van mijn vrienden hier in Singapore. Hij woont in Geylang, wat zo’n beetje de rosse buurt van Singapore is. Je ziet daar geen ramen zoals op de wallen, maar in de zijstraatjes staan de prostituees op klanten te wachten en het wemelt er van de hotelletjes waar je een kamer voor een uur kunt huren.

Singapore is de wijk aan het opknappen, de oude ‘shophouses’ worden gesloopt en vervangen voor nette appartementen. Mijn maatje Simon woont aan de rand van de wijk, en net in de straat waar het grote verschil goed zichtbaar is. Hij woont in een nieuw luxe appartement en heeft een enorm dakterras omdat hij op de bovenste verdieping woont. Een overdekt dakterras zodat er ook tijdens een tropische regenbui lekker gerookt kan worden. Maar zodra je zijn appartementencomplex uitloopt sta je voor de oude shophouses en daar is niet altijd alles even pluis. Als je een vervallen huis ziet, met een fonkelnieuwe, oranje, Lamborghini voor de deur dan weet je dat er iets mis is. Op de foto zie je het verschil goed, oude shophouses met op de achtergrond een gloednieuw appartementencomplex.

Screenshot 2019-01-27 at 2.11.22 PM

Maar goed, na het nuttigen van wat sigaren was het tijd om naar huis te gaan. En omdat het nog redelijk vroeg was besloot ik om geen taxi te pakken maar naar het station te lopen, een wandeling van een kleine tien minuten. De wandeling bracht mij langs de laatste paar barren van de buurt, waar mannen buiten staan te roken met halve liters Heineken of Bavaria in de hand (naast Heineken en Bavaria is het altijd Carlsberg of het lokale Tiger wat je ziet), naast schaars geklede dames die je de bar in proberen te lullen. Ik ben gelukkig getrouwd, en had dus geen interesse maar ik kan als observator wel genieten van de rafelrandjes van het leven, daar waar het schuurt is het het meest interessant ondanks dat ik zo’n leven niet zou willen lijden, want diep van binnen ben ik een burgerlulletje. Toch fascineert mij die ruwe kant van het leven, in het schemer tussen de criminaliteit en de legale wereld wel, puur uit een sociologische overweging.

Maar goed, dit is om een beeld te scheppen, waar het mij om ging was de realisatie die dat met zich meebracht. Hoe verder ik bij de barren vandaan liep en hoe dichter ik bij het station kwam, des te meer daalde het in “shit man, ik woon hier nu gewoon. Dit is geen vakantie, dit is niet tijdelijk, dit is waar ik woon”. En dat maakte mij stiekem wel heel trots, ik heb eindelijk gedaan waar ik altijd al over fantaseerde, een leven opbouwen in een ander land, ver van Nederland, in een andere cultuur. En ik heb nog geen moment heimwee gehad. Natuurlijk mis ik mijn ouders, zus en neefje wel, ik mis voetbal kijken met mijn maatje Peter, maar heimwee? Helemaal niet. Dit voelt als thuis, al zijn er zeker wel culturele verschillen waar ik waarschijnlijk nooit aan zal kunnen wennen, maar andere verschillen en tradities neem ik moeiteloos over. Ik zit hier op mijn plek, en de transitie is gemakkelijker gegaan dan ik had verwacht. Als ik kon zingen had in een cover gemaakt van Sting’s ‘Englishman in NY’ waarbij ik Englishman en New York zou hebben aangepast aan mijn situatie, maar laat ik mezelf de schaamte en jullie de drama van mijn gezang voorkomen en dat maar niet doen.

Geef een reactie