Reunie concerten

      Geen reacties op Reunie concerten

Is 2019 het jaar van de reünie voor Nederlandse bands die ik nog een keer live had willen zien? Waar al eerder één van de meest succesvolle Nederlandse metalbands Nembrionic (Hammerdeath) een reünie tour aankondigde, waren het deze week Krezip en The Fatal Flowers die een reünie aankondigde. En vooral de laatste zorgde voor vreugde en verdriet tegelijk.

Laten we beginnen bij het begin, Nembrionic, ik ben dan welliswaar geen metalhead, dat is net een klein beetje te hard voor me, maar ik ken gitarist Dennis en zanger Marco al zo’n vijfentwintig jaar. En ik heb Nembrionic in de jaren negentig ook diverse keren gezien, zowel solo als met Osdorp Posse waarmee ze de plaat ‘briljant, hard en geslepen’ opnamen. Dus om ze nog eens live te zien spelen, nu ze allemaal tegen of net over de vijftig zijn (en ik daar ook tegen aan loop te hikken, al wil die realiteit nog niet altijd even hard indalen) had mij wel leuk geleken. Maar in september ben ik in Nederland, dus wie weet spelen ze dan wel ergens en kan ik met mijn kale kneiter een poging doen om te headbangen. Het zal wel een korte poging zijn, want mijn conditie is wel die van een bijna vijftiger.

En dan is er Krezip, toen Krezip rijzende was lagen mijn dagen van iedere week naar een concert al achter me. Ik vond Krezip een leuke band, goeie liedjes, zat goed in elkaar en ik had altijd zoiets van “die wil ik nog wel een keertje live zien”. En toen gingen ze uit elkaar. Dat was geen grote deceptie, zo’n fan was ik nu ook weer niet, maar goed, een klein beetje zonde dat ik ze nooit live gezien heb? Ja, dat wel. En nu spelen ze dus twee keer, op Pinkpop en in de Ziggo Dome, beide keren zonder mij want het is in een periode dat ik niet in Nederland ben.

En dan de grootste shocker. Misschien wel mijn favoriete Nederlandse band ooit, The Fatal Flowers. Na dertig jaar komen ze weer bij elkaar. Ik luister nog regelmatig naar deze geweldige Amsterdamse band, en mijn hart maakte een sprongetje toen ik het goede nieuws las. Om vervolgens keihard te breken. Geen concertdata in september, dus geen kans om Richard Janssen en consorten live te zien spelen. Ik zal het dus moeten doen met de herinneringen uit 1990, toen ik ze in Drieluik, Zaandam zag spelen. En dan heb ik de follow ups, Shine en Rex ook nog wel zien spelen, maar dat was toch anders.

De discografie van The Fatal Flowers staat op mijn iPod, en ik loop vaak door Singapore met mijn koptelefoon op zachtjes mee te neuriën met nummer als ‘she’s doing real fine’ ‘Jonathan was a rock & roll star’ of het prachtige, melodramatische ’speed of life’. Ik kan op mijn iPod niet zien welke band ik het meest heb gedraaid, maar het zal me niets verbazen als The Fatal Flowers op nummer 1 staan, gevolgd door een andere F band, The Foo Fighters. Dus ik baal keihard van het missen van de concerten, en ik hoop dat er in ieder geval een leuke live-cd of dvd van op de markt komt.

Als nu ook nog Urban Dance Squad en de Tröckener Kecks een reunie aankondigen weet ik zeker dat ik een jaar te vroeg ben geëmigreerd.

Geef een reactie