Muziek en openbaar vervoer

      Geen reacties op Muziek en openbaar vervoer

Muziek is heel belangrijk voor me, altijd al geweest. Ik kan geen noot spelen, geen noot houden. Ik zing zo vals als een kraai, maar ik doe het wel graag. Als  we gaan karaoken dan trekt mijn dochter de microfoon bij mij vandaan, zo erg is het. Maar ik kan niet anders. Muziek is gewoon altijd een liefde geweest, en zal altijd een liefde blijven.

Als mijn hoofd een harde schijf is, dan is er een enorme partitie gereserveerd voor nutteloze informatie over muziek. Teksten, anekdotes, weetjes en ga maar door. Zo speelde mijn favoriete band, Living Colour, eens in Zaandam. Dat was in 2004. Drummer Will Calhoun had een nieuwe telefoon nodig voor de Europese tour, en vroeg aan mij of ik wist waar hij een telefoon kon kopen. Will, mijn Engelse gabber Darren die voor de concerten naar Nederland was gekomen, en ik de stad in. Op een gegeven moment zegt Will dat ik de stad wel goed ken, waarop in antwoord met “This is my neighborhood, this is where I come from” wat een stuk tekst is uit Living Colour’s Open letter to a landlord. Daaruit ontstond een heel gesprek tussen ons drie met alleen maar Living Colour lyrics. Later herhaalde zoiets zich met mijn maatje Misja. Op facebook hadden we een lange conversatie met alleen maar Queen titels. Zonder google of wikipedia te gebruiken natuurlijk.

Ik moet wel bekennen dat ik aan de ‘mannen van middelbare leeftijd’ ziekte lijdt. Ik heb weinig tot geen binding meer met de hedendaagse muziek. Als ik zo’n Lil Kleine zie of hoor wil ik het manneke een pak voor zijn broek geven om er wat fatsoen in te slaan. En als ik een track van Ronnie Flex hoor, Ronnie lijkt mij overigens wel een aardig kereltje, dan denk ik “tja, ga nog maar eens goed oefenen”. Ik lees wel eens headlines over een Famke Louise, maar daar heb ik nog nooit wat van gehoord en gebaseerd op met wie ze rondhangt wil ik dat ook niet. En onlangs zag ik een recensie over een optreden van Merol, en haar heb ik moeten googlen. Ene Nipsy, een Amerikaanse rapper, werd neergelegd, ook in dat geval bracht YouTube uitkomst. Als iemand nog goede tips heeft voor hedendaagse muziek die ik eens moet luisteren, gooi maar in de comments.

Hier in Singapore is het openbaar vervoer geweldig. En dan met name de metro, die hier MRT heet (mass rapid transportation). En het begon op station Bugis, jaren geleden. In die vakantie kwamen we vaak op of langs Bugis, en iedere keer als station Bugis werd aangekondigd begon in te zingen. Bugis Wonderland, op de melodie van Boogie Wonderland, ha ha dance yeaheaeaeah. Dit tot steeds grotere schaamte en irritatie van Cindy. En dat maakte het voor mij leuker. En ondertussen heb ik een heel arsenaal van liedjes voor diverse stations. Zo is Summertime van the Fresh Prince omgedoopt tot Summerset. Als we langs station Simei (uitspraak Simee) rijden zing ik ‘Simei, quit living on dreams’ op de maat van Falco’s Jeanny. Kallang wordt Kallang Kallang, dat irritante deuntje van Guus Meeuwis. Dan is er nog Red Hill, “there’s a red hill over yonder, that’s where my baby stays” (Jimi Hendrix – Red House). Bij Sixth Avenue ga ik moeiteloos over op reggae, Eddy Grant, electric avenue. En dan zijn er nog twee enorm voor de hand liggende stations, Downtown en Lavender. Petula Clark en Marillion. ‘Downtown everything’s waiting for you’, en dan het prachtige ‘ Lavender blue, dilly-dilly, Lavender green.If I were king, dilly-dilly, I’d need a queen’. En Cindy? Die schaamt zich rot, maar ze is en blijft mijn queen.


 

Geef een reactie