Kinderen, leuk maar vermoeiend

Normaal hebben we Aqila alleen maar in het weekend. Van vrijdagavond tot zaterdagavond, of van zaterdagochtend tot zondagavond. Op zaterdag heeft ze dansles en drumles. Dus als we haar van vrijdag tot zaterdag hebben staat het in het teken van haar lessen. Meestal breng ik haar, zodat we wat vader-dochter tijd hebben. Als we haar op zaterdag en zondag hebben gaan we vaak op zondag naar het zwembad. Meestal zonder Cindy, want Aqila wil met mij naar het zwembad. Ik ben een betere zwemmer dan Cindy, ik doe gekke dingen met haar terwijl Cindy dan de bezorgde moeder is. Dus met ‘daddy’ is het veel meer lol. Daddy gooit haar zo hoog en ver mogelijk weg. Daddy staat op de kant met Aqila als een baby in zijn armen en slingert haar dan met al zijn kracht het zwembad in. Dat is leuk. En een paar weken terug, na dansles gingen we even een drogisterij binnen, Aqila neemt mij apart en zegt “Daddy, I need to tell you something: i love you Daddy”. Zo schattig, en het maakte mij heel blij.

De hele maand juli is schoolvakantie. Dat houdt in dat we haar ruim twee weken hebben. En aangezien Cindy werkt, ben ik de aangewezen oppas. En als coole daddy doe ik alleen maar leuke dingen, althans, bijna alleen maar leuke dingen, Haar dagelijkse huiswerk via een online platform moet ze van me doen, maar daarna is het plezier. Zo sta ik iedere ochtend pannenkoeken te bakken met Aqila. En na de online lessen gaan we meestal, op haar verzoek, naar het zwembad. Eigenlijk mag ik helemaal niet zonder Cindy naar dat bad, maar het personeel knijpt een oogje dicht.

Het is namelijk het zwembad van Hometeam NS. Dat is een organisatie voor politieagenten en ex-agenten. Die kunnen een lidmaatschap nemen, ook voor familie. En mijn zwager, de man van Cindy’s oudere zus, is een voormalig rechercheur. Dus die heeft Cindy aan een lidmaatschap geholpen. De kaart staat op haar naam, niet op de mijne, dus officieel mag ik daar niet zwemmen. Maar goed, iedere twee weken liggen we in het bad. En nu tijdelijk dagelijks. Ik maak van de gelegenheid gebruik om Aqila wat zelfverzekerder te maken. Zij moet ons pasje namelijk omruilen voor de toegangspas van het zwembad. Ze is erg verlegen, en ik ‘dwing’ haar zo om wat assertiever te zijn. Het werkt. De eerste keer was het nee, nee, nee maar deed ze het toch. De volgende dag ging het al zonder protesteren en de derde dag vroeg ze al op de kaart voordat we binnen waren. Hetzelfde met de churros die we na het zwemmen eten. Zij wil churros, zij moet bestellen. Ik betaal, maar zij besteld. Ook met tegenzin, uit verlegenheid, maar het gaat steeds beter.

0426BF23-FCD6-4151-A900-5B78390BC84B.jpg

Aqila en haar churros

Ieder jaar gaan we naar een waterpark met veel glijbanen. Tot en met vorig jaar mocht Aqila alleen maar in de kinderglijbanen. Omdat ze niet echt kon zwemmen, en omdat ze te klein was. Maar ze is gegroeid, in lengte en in onbevangenheid in het water. De engste glijbaan is de torpedo. Daar zakt de bodem onder je vandaan en val je recht naar beneden. Aqila heeft een eigen versie, we gaan in het diepe deel van het zwembad staan. Ik kan daar staan, Aqila niet. En dan sta ik op één been, mijn linker, met mijn rechter voet op mijn linker knie zodat mijn rechterknie uitsteekt. Aqila gaat op mijn knie staan, ik trek mijn been weg waardoor ze naar beneden zakt. Dat is de torpedo. En zo heeft ze heel veel verschillende ‘glijbanen’ bedacht, waarbij ik de glijbaan ben. Zo is er de tandem, ik sta op de kant met Aqila op mijn nek en laat me voorover vallen. Of the ‘backwards tandem’ waarbij ik me achterwaarts laat vallen. Er zijn ondertussen 15 varianten, het kan niet gek genoeg.

En de quality time die we doorbrengen werkt. In de rij voor de kassa van een volle supermarkt zegt ze keihard “Daddy, I don’t like you”. Ik kijk haar aan, mensen kijken haar aan, ze lacht en zegt “I love you”. Maar het heeft ook nadelen. Zo wil ze vaak bij ons slapen. Ze deelt een kamer met haar broer, beide in een eigen bed. En dat zijn uitschuifbedden zodat er een tweepersoonsbed van gemaakt kan worden. Nu woont door omstandigheden mijn schoonzus bij ons in, voor zolang dat duurt, en deelt Aqila dus een tweepersoonsbed met haar. Maar ze komt dan vaak midden in de nacht bij ons. En voorheen altijd dicht tegen Cindy aan. Vaak met een kussen tussen mij en haar in. Zo maakte ze ons onlangs wakker om half vijf, en ik zeg “zo lief, Aqila wil bij papa slapen” waarop en een bits “nee, daarom heb ik dit kussen mee” kwam. Maar nu is het anders, nu komt ze bij ons en heeft het voor Cindy geen gevolgen. Cindy heeft gewoon haar halve bed. Aqila neemt dan 30 procent voor haar rekening en ik lig te balanceren op de rand van het bed om niet naar beneden te pleuren. Gisteravond was het helemaal mooi, soms maak ik een tent voor Aqila. Dan span ik een laken van de gordijnrails naar de rand van het bed. Aqila vind dat te gek, en dus wilde ze daar slapen. Ashraf en ik haar matras daar neergelegd, maar er is te weinig ruimte dus het matras loopt aan het voeteneind op. Ik kom de slaapkamer in, nadat ik Daredevil heb afgekeken op Netflix. En wat zie ik? Aqila op mijn plek, Cindy op haar plek, geen ruimte voor mij. Ik heb de nacht dus dubbelvouwen op een grondbed doorgebracht, niet comfortabel, niet blij. En dan ook duidelijk gemaakt dat ik vannacht in mijn eigen bed slaap. Met voldoende ruimte. En dat iedereen die mij dat ontneemt een probleem heeft.

De grappenmaakster gaat nog een stap verder. Ik vertelde haar dat Cindy haar naar dansles zou brengen zaterdag. Want ik zou met Ashraf planken ophangen in mijn kantoor. Zegt ze doodleuk “mooi, dan kan je daar mijn spullen op kwijt”. Die is echt gek. Maar de planken hangen ondertussen. De bovenste een beetje scheef, de rest keurig recht. En de toiletrolhouder hangt, de schoenenkastjes bij de voordeur en de haken voor een waslijn. Dingen die ik in Nederland aan anderen over liet, want ik ben niet handig. De bovenste plank bewijst dat. Maar ik leer snel, de onderste planken bewijzen dat ook.

Nu maak ik me op voor nog een week Aqila. De nagelsalon hebben we al gehad, dus daar gaan we niet meer naar toe. Zwemmen staat iedere dag op het programma. Ze wil shoppen bij H&M maar dat probeer ik weer te ontlopen. Gelukkig heb ik vrijdagavond een avondje voor mezelf. Een vriend van me viert zijn 50ste verjaardag. En toen ik Aqila uitlegde dat ik er één avond niet zou zijn omdat ik naar een bar zou gaan voor een feestje kwam de opmerking “maar ik wil mee, kan ik niet mee?” Een 8 jarige mee naar een biker bar lijkt me niet zo’n sterk plan, dus nee. En vanaf zondag, 3 dagen Wild Wild Wet! Met een hotelkamer.

Geef een reactie