Speelkameraadjes

      Geen reacties op Speelkameraadjes

We wonen in een flat. Een HDB flat. Dat zegt een niet Singaporees helemaal niets, maar ik ga het uitleggen. Er zijn in Singapore twee soorten woningen, private properties en HDB. Private properties zijn huizen of appartementen. Meestal appartementen want veel ruimte voor huizen is er nu eenmaal niet als je met 6 miljoen mensen op een stukje grond woont ter grote van de Flevopolder. En private properties zijn duur, zelfs een klein appartementje is duurder dan een leuke eengezinswoning in de randstad.

HDB staat voor Housing & Development Board. Het is van de overheid, en aan regels gebonden. Zo kunnen buitenlanders niet HDB kopen. En kunnen Singaporezen maar één keer HDB kopen. Pas na een scheiding mag één van de partijen nog een keer HDB kopen. Dankzij Cindy konden wij dus in een HDB terecht. Nog altijd niet goedkoop, met 166.000 euro voor een uitgewoond appartement met 2 slaapkamers en een klein kantoortje. Maar in ieder geval geen half miljoen of meer. En de locatie is perfect, de verbouwing viel qua kosten erg mee. Dus al met al geen slechte deal.

We wonen op de 10de etage, de bovenste verdieping. En dat voor iemand die op de 6de etage van de Koningsvarenflat in Wormer al hoogtevrees had, en amper over de galerij durfde te lopen. Aan beide kanten van de lift bevinden zich 6 woningen. Helemaal op het einde woont meneer Ho. Een oudere man, ik denk dik in de 70, ex politie. Een clean freak die de galerij minimaal 3 keer per dag met bleekwater schoonmaakt. En waag het niet om lang zijn woning te lopen zonder goede reden, want je krijgt de volle laag. Tegen ons is hij wel heel vriendelijk overigens. Hij is echt old school, altijd in een ‘wifebeater’ shirt, tot hij de deur uit gaat. Dan een nette pantalon, een keurig overhemd. En hij loopt zo krom, dat ze hem moeten begraven in een tractorband na zijn overlijden. Mevrouw Ho is er niet meer, maar die is er wel geweest want hij heeft een zoon. Een zoon die hem met Chinees nieuwjaar een televisie heeft gegeven. En onlangs is er internet aangelegd, dat kwam meneer Ho trots als een pauw met zeven staarten vertellen. Ik heb overigens niet de moed gehad om te vragen of zijn vrouw ook Ho was (flauw, ik weet het).

Daarnaast wonen wij. En dan komt Madam Wan. Dat is ook een oudere dame. Ze spreekt alleen Hokkien en Mandarijn. Dus een conversatie met mij zit er niet in, maar we groeten elkaar altijd vrolijk en het is een lief mens. In het begin bracht ze ons zelfgemaakte sambal. Er is ook een man, maar niet altijd. Ik weet niet of dat meneer Wan is, of een vriend. Ze heeft twee dochters, de jongste is er vaak en die treed dan op als tolk. Deze week is de 10 jarige kleindochter ook een paar dagen bij Madam Wan. Dat is een kind van haar oudste dochter. En op aandringen van Madam Wan hebben we Aqila en haar gekoppeld voor een playdate. Dat was geweldig, na een zeer verlegen begin zijn ze onafscheidelijk. Ze rennen van de ene woning naar de andere, halen snoep bij mij, dan bij Madam Wan. Speelgoed gaat van huis naar huis. Aqila is normaal gesproken niet wakker te krijgen, en is ze wakker dan heeft ze een humeur om u tegen te zeggen. Vanmorgen om 8 uur sprong ze boven op me “Daddy, mag ik kijken of Genevieve al wakker is”.

De laatste twee dagen relatieve rust komt mij ook wel goed uit. Ik heb een hele vreemde spierpijn, zonder reden. Zodra ik ga liggen eigenlijk pas. Mijn onderrug en mijn benen verkrampen alsof ik een halve marathon heb gelopen. En voor je gaat zeggen “hoe weet jij nou hoe dat voelt, alsof jij een halve marathon hebt gelopen”. Ja, dat heb ik. Voor ik naar Singapore vertrok wandelde ik veel, en op sommige dagen wel meer dan 20 kilometer. Dus een halve marathon of meer. En de eerste keer leverde dat best wat spierpijn op. Als ik loop, nergens last van, maar zodra ik ga liggen is het mis. En dus slaap ik amper. En heb ik weinig energie, dus dat die wervelwind een speelkameraadje heeft komt mij wel goed uit. Dat geeft mij ook tijd voor dit verhaal, en om mijn achterstallige werk voor ministryofcigars.com weg te werken.

Vanavond maar weer aan een spierverslapper. Twee dagen geleden gaf Cindy mij een spierverslapper en de pijn was direct verdwenen. Ik ben geen fan van medicatie, maar ik moet nu even niet eigenwijs zijn. Morgen gaat Genevieve naar huis, dus komt alles weer op mij aan. Ik klaag niet, maar moet wel fit zijn. En nu nog even een artikel voor mijn zakelijke site afmaken.

Geef een reactie