Pulau Ubin en de torpedo

      Geen reacties op Pulau Ubin en de torpedo

Pulau Ubin. Laten we daar heen gaan zei Cindy. “Dat is net als het Zuiderzee museum, maar dan van Singapore. Een eiland waar je kunt zien hoe de mensen vroeger leefde” ging ze verder. En met die omschrijving was ik verkocht. Mijn eerste date met Cindy was een bezoek aan het Zuiderzee museum. En ik ben wel geïnteresseerd in geschiedenis. Dus wij zondagochtend vroeg naar ons geboekte resort, koffers dumpen en in plaats van naar het zwembad gingen we naar Pulau Ubin. Met een bootje. Veerboten voor 12 personen die in Nederland niet door de keuring waren gekomen. Maar dat hoort bij de charme.

Ik verwachtte een Aziatisch Zuiderzee museum dus ik liep in korte broek, op simpele slippers. Maar het eiland is meer een natuurgebied met oude kampongs. Veel mountainbike paden, wat kampeerplekken en wandelpaden. Sommige mooi geasfalteerd en anderen modderpaden door de jungle. Voor die laatste was ik niet gekleed. En als je een slang over het pad ziet glijden, waarschijnlijk giftige insecten ziet krioelen en meer van dat, dan wil je daar niet op slippers lopen. En met een zeurend kind werd het gelukkig slechts een wandeling g van 5 kilometer. En ik was helaas te laat om de slang te fotograferen. Ik stond het beest te bewonderen en dacht niet aan mijn camera.

img_4620

Aqila op het strand van Pulau Ubin

 

img_4623

Een meer op Pulau Ubin

In de middag toch nog met Aqila naar wild wild wet. Dat is een waterpark waar we ieder jaar heen gaan. En dit jaar is ze lang genoeg voor de echte glijbanen. Ze heeft het al een tijd over de torpedo. Dat is een enge glijbaan. Je staat in een cabine, dan klapt de vloer weg en je stort bijna rechtstandig naar beneden. Ik heb deze glijbaan een paar jaar geleden gedaan en het is eng, zeker wanneer je in de cabine staat, en er van 5 naar 1 wordt afgeteld. Maar goed, Aqila weigerde. Ze wilde alleen maar in de lazy river, de kinderglijbanen en de jacuzzi. Ik sloot de avond af met wat vrienden die in dat deel van Singapore wonen. Ik had ze gevraagd langs te komen voor een sigaartje.

 

Maandag eerst ontbijten. Rendang van een vleesvervanger, met blauwe rijst. Erg lekker. En dan weer zwemmen. Omdat Cindy mee was konden we met z’n tweeen wat druk uitoefenen op Aqila. En dus werden er wat andere glijbanen geprobeerd naast de lazy river en de jacuzzi. De kraken was een hit, al verloor Aqila iedere keer. Maar een race tussen een meisje van 23 kilo en walvissen van meer dan 100 kilo is natuurlijk oneerlijk. Echter, de Torpedo, die werd categorisch geweigerd. Dinsdag was de laatste dag. Cindy ging douchen terwijl ik met Aqila nog even genoot van de jacuzzi. En toen wilde ze een glijbaan dus ik zeg “oke, de torpedo”. Aqila wilde de kraken. Dus ik zeg “kraken, dan torpedo”. We doen de kraken twee keer en ik zeg “okay, douchen en naar huis” waarop Aqila zegt “maar de torpedo dan?”. Wij naar de torpedo, en ik zeg nog “als we de trap op lopen gaan we ook he, ik wandel niet terug”. Boven aangekomen waren er drie opgeschoten jongeren voor ons, een jaar of 16/17. En een van die jongens stapt in de cabine, stapt er gelijk weer uit en liep weg. Ik daag hem nog uit door te vragen of hij echt minder stoer is dan een meisje van 8, waarop hij bibberend ja knikt en wegloopt. Ik had mijn arm om Aqila heen en voelde haar hartslag als een machinegeweer te keer gaan. Maar ze durfde, en werd met een noodgang de glijbaan in getorpedeerd. Mijn glijbaan ging 5 seconden later en toen ik beneden uit de buis kwam stond Aqila daar te springen en te gillen “Daddy, ik heb het gedaan, zo tof, zo tof, ik tril nog helemaal, zo tof, nog een keer, ik wil nog een keer, ik tril nog helemaal”. We hebben Cindy opgehaald, zodat ze het kon zien, en Aqila ging gewoon nog een keer. Stoere meid. En ik? Ik ben ook twee keer gegaan, maar ik moet toegeven, beide keren scheet ik ook zeven kleuren bagger. Je staat daar in een transparante cabine, benen gekruist, armen in je nek, wetende dat de bodem zo wegvalt. En dan gaat de deur dicht, je hoort “FIVE ……. FOUR ……. THREE …… TWO …….. ONE” terwijl je geen kant meer op kan. Scary shit. En terwijl de bodem letterlijk onder je voeten vandaan slaat hoor je een hysterisch, duivels gelach. In december gaan we weer, maar dan met mijn zus en mijn neefje. Die laatste zal het wel waanzinnig vinden als hij eenmaal durft.

img_4629

De rendang met de blauwe rijst

Gisteren was het dan tijd voor mezelf, voor een bezoek aan de chiropractor en een sigaartje met vrienden op de golfclub. En één van die vrienden kwam net terug uit Maleisie. Hij had daar op mijn verzoek Cindy d’r favoriete koffie gekocht, dus Cindy was ook weer blij
f2b90473-ce09-4fe1-a5bc-bac37737e0cb.jpg

Geef een reactie