Schaatsen en een kapotte knie

      Geen reacties op Schaatsen en een kapotte knie

Schaatsen in Singapore. Ja, ook in dit tropische land, waarbij temperaturen onder de 25 graden als koud worden gezien wordt er geschaatst. Er zijn twee schaatsbanen in de stad. Jaren geleden ben ik met Aqila eens naar de schaatsbaan geweest. Ik was in Singapore op vakantie, en had mijn vakantie zo getimed dat het gelijk met Aqila’s vakantie viel. Cindy werkte, dus zo loste ik het probleem op dat ze niemand had die op Aqila kon passen. En ik deed het graag, want ik heb altijd veel lol met die kleine.

We gingen die dag naar de bibliotheek in Jurong East. En nadat we daar klaar waren zei Aqila “Daddy, I want to show you something”. Ze pakte mijn hand en nam me mee naar de 4de etage van een grote mall waar dus één van de twee ijsbanen van Singapore is. En ze wilde schaatsen. Ze was zwaar onder de indruk dat ik kon schaatsen. Ze nam al snel plaats op een plastic zeeleeuw die ik kon duwen en het was maar “faster daddy, faster”.

Vorig jaar zijn we eens met z’n drieën gaan schaatsen. En Aqila vond het altijd leuk tot ze viel. Dan was ze boos, bang en chagrijnig. Dan ging ze op de tribune zitten. Cindy kan voor geen meter schaatsen, dus dat is altijd wel lachen. En als Cindy Aqila op de zeeleeuw aan het duwen was dan lag het tempo op dat van een walrus in drijfzand. Dan moest ze snel plaatsmaken voor mij van Aqila.

Maar goed, begin februari vroeg Aqila of we konden schaatsen. En we zeiden ja, maar onder de voorwaarde dat een keertje vallen geen reden was om van het ijs te gaan. Cindy ging mee op te shoppen, Aqila en ik zouden schaatsen. En dat heb ik geweten. Tot mijn verrassing had Aqila leren schaatsen, en ze is niet slecht. In het begin was ze wat angstig dus moest ik haar over haar angst heen helpen. Hand in hand schaatsen naar een plek op het ijs waar ze geen houvast had, en dan los laten. Dat ging meerdere keren goed. En toen een keertje niet. Om onverklaarbare reden viel ik, en nam Aqila mee in mijn val. De valpartij staat op video, een val van niets. Ik zag wat bloed op mijn elleboog dus ging even een pleister halen en het ijs weer op. Tot ik zag dat mijn beige shorts rood begon te worden en ik beter naar mijn knie keek. Die lag goed open. En dus was het tijd om van het ijs te gaan. De man die zijn dochter eerder die ochtend vertelde “een val is geen reden om van het ijs te gaan” ging van het ijs na een val.

Geef een reactie