Suikerspinnen en wachten

      Geen reacties op Suikerspinnen en wachten

De ‘circuit breaker’ zoals Singapore de lock down noemt begon op 7 april. En zou op 4 mei aflopen. Gisteren zei ik nog tegen vrienden (online, tijdens een Zoom sessie want we zijn onder lock down) dat ik verwachte dat het wel 2 weken verlengt zou worden.

 

Ik had ongelijk. De circuit breaker is niet met 2 weken verlengt, maar met een hele maand. Tot 1 juni mogen we niet bij elkaar komen, we mogen niet zonder mondkapjes naar buiten, we mogen niet op straat eten en drinken. Restaurants mogen alleen maar afhalen aanbieden, iets wat eerder ondenkbaar was in Singapore. Singapore heeft namelijk een enorme ‘streetfood’ culture, met de coffeeshops, food courts en hawker centers. Het verschil tussen coffeeshops (niet vergelijkbaar met de Nederlandse coffeeshops, en ook niet met Starbucks), Food courts en hawker centers heb ik al eens uitgelegd in een ouder artikel.

coffeeshop

Dus nog een maand niet wakker worden, een stevige wandeling maken en dan lekker een bord bee hoon met vegetarische char siew of een heerlijke prata naar binnen werken. De wandeling zou eventueel wel kunnen, dat mag namelijk. Maar met een masker op, en dat haalt de lol er wel vanaf. Met een baard zit zo’n masker namelijk niet lekker. En beslaat mijn bril ook nog constant. Dus ik doe maar ‘pas op de plaats’ voor de televisie. Twee tot drie uur per dag, zodat mijn gemiddeld aantal stappen boven de 15000 per dag blijft, en ik hopelijk blijf afvallen.

Als ik de verhalen hoor uit Europa, en dan met name in de sport dan denk ik dat ik dit jaar niet naar Europa kom. Normaal zou ik in September komen, voor de Intertabac beurs in Dortmund, en dat combineren met familiebezoek. Maar als er al gesproken wordt over lege stadions tot 2021, dan denk ik niet dat een beurs met 15.000 bezoekers uit de hele wereld doorgang gaat vinden. Maar ik kan het mis hebben natuurlijk. Vooralsnog boek ik maar geen tickets en wacht ik rustig af.
klm
Wie wel naar Europa gaat is Christine. Christine is een vriendin, die Cindy en ik hebben leren kennen via Matthieu en Daisy. Matthieu is een Nederlander die al in de jaren 90 naar Singapore is geëmigreerd. Hij en zijn vrouw Daisy hebben een kleine taalschool. Ze geven Nederlandse les en helpen studenten door de immigratieprocedure heen. Matthieu en Daisy waren een paar jaar geleden in Nederland op vakantie, en nodigden hun studenten Wei Ling en Christine die toevallig in Nederland waren, en mij, uit voor een diner. Christine d’r vriend woont in Zaandam, dus ik pikte Christine op en in Utrecht stapte ook Wei Ling bij ons in de trein naar Apeldoorn. Daar stond Matthieu op ons te wachten.

In Singapore spraken we nog een paar keer af, met Cindy erbij. Cindy en Christine hadden gelijk een klik, dus dat is wel leuk. Christine heeft haar MVV procedure doorlopen en mag dus naar Nederland. En laat ze nu een begenadigde (hobby) taartenmaakster zijn. Dus maar even met mijn Nederlandse brutaalheid een poging gewaagd om wat van haar overbodige bak-artikelen los te peuteren voor Aqila. En Christine doneert ze graag. Dus binnenkort nog meer bakplezier voor Aqila en mij. En als verrassing voor Aqila, er zit zelfs een suikerspinmachine bij. Dat gaat lol worden.

Geef een reactie