De melkboer zet z’n flessen neer

      Geen reacties op De melkboer zet z’n flessen neer

De melkboer zet z’n flessen neer. Dit regeltje schoot onlangs in mijn hoofd terwijl ik in de coffeeshop aan de overkant van de straat mijn ontbijt aan het verorberen was. En ik wist “dit komt uit een liedje” maar welk liedje, daar kon ik niet opkomen. En als een echte oorworm bleef die regel maar rondzingen in mijn hoofd. Langzaam kwamen er meer flarden tekst bij. En terwijl ik met een rond gegeten buikje terugliep naar mijn kantoor aan huis zong ik plots het hele couplet. 

De melkboer zet zijn flessen neer 
de zon breekt door 
geclaxonneer 
ze maakt wat los in het verkeer 
kijk haar lopen over straat 
banden piepen krakend blik 
mannen vloeken 
spoedig valt de eerste tik 
zoals ze dan de hoek omgaat 
want om de hoek woon ik 

Huub van de Lubbe – Pure liefde, echte liefde (Wakker in een vreemde wereld)


En toen had ik het. Pure liefde, echte liefde van De Dijk. Van het album Wakker in een vreemde wereld. Een album dat ik als net 15-jarige kocht bij de platenwinkel in winkelcentrum Plaszoom. Het album kwam uit een maand na mijn verjaardag, dus nu, 33 jaar later zal ik het nostalgisch een verlaat verjaardagscadeau aan mezelf noemen. Het album veranderde mijn wereld, ik draaide het letterlijk grijs. Er was maar één nummer dat ik niet geweldig vond, Blanke Man. Ik heb De Dijk in die periode ook een aantal keer zien spelen, een top band.


Jaren later was ik eens op een feestje en Huub van de Lubbe was daar ook. Een tijdje met hem staan praten over muziek. Ik werkte in die tijd bij Drieluik en één van mijn vrouwelijke collega’s was een enorme fan van De Dijk. Laat het toeval nu willen dat ik een paar dagen na dat bewuste feestje met die collega over de Nieuwe Hoogstraat in Amsterdam loop. En van de andere kant komt Huub van de Lubbe aanfietsen. Mijn collega grijpt mijn arm, wijst en zegt “daar heb je de zanger van De Dijk”. Huub ziet dat en zegt “hey Ferdinand, hoe gaat het?”. Mijn collega stond met open mond, ogen zo groot als schoteltjes en stamelde “ken je hem?”. Prachtig. Later heb ik Huub in De Kade ook nog wel een paar keer gesproken, aardige vent. En gitarist Nico Arzbach kwam ik regelmatig tegen in de supermarkt toen ik nog in het centrum van Zaandam woonde.

De latere albums konden me minder boeien. Mijn muzieksmaak veranderde, werd iets ruiger. Trockener Kecks verving De Dijk als mijn favoriete Nederlandstalige rockband. Living Colour was en is nog altijd mijn favoriete bandje. Maar goed, die melkboer en zijn flessen zorgde wel dat ik Wakker in een vreemde wereld nog eens opzette na al die jaren. En nog altijd is het een geweldig album. Nu vallen mij andere dingen op, funky rollende basloopjes, het crispy gitaargeluid. En mijn minst favoriete blanke man blijkt nu plots wel een fantastisch nummer. De Dijk Live ging er achteraan, en man, ik mis de concerten wel. 

En dit nummer? Dit album? De Dijk Live? pure liefde echte liefde anders niet 

Geef een reactie