Geluidsoverlast

      Geen reacties op Geluidsoverlast

Singapore. Het land van de coffeeshop cultuur. En daarmee bedoel ik niet Buldog-achtige taferelen van wiet rokers die stoned voor zich uit zitten te staren maar van het buiten eten, simpele en smaakvolle gerechten voor een paar dollar. Maar goed, dat ga ik niet nog een keer uitleggen want ik heb al over de hawker cultuur geschreven in het verleden.

Singapore is ook het land van de mobiele telefoon zombies. Het is erger dan in Nederland, veel erger. Bijna dagelijks lopen er wel mensen tegen me aan, of bijna tegen me aan, omdat ze hun telefoonscherm belangrijker vinden dan te kijken waar ze lopen. En ik ben al tijden geleden gestopt met het ontwijken. Als zij niet opletten, tegen me aan lopen, en hun telefoon valt en breekt is dat hun verdiende loon.

Nu vraag je je wellicht af waar ik heen wil met dit verhaal. Hoe deze twee dingen iets met elkaar te doen hebben. Nou, er zijn een paar figuren die tijdens het ontbijt in de coffeeshop met het volume op luid filmpjes zitten te kijken. Toevallig allemaal senior citizens die schijt hebben aan de rest. En er iets van zeggen levert vuile blikken en scheldwoorden op. Ik was het op een gegeven moment zo zat dat ik een andere tactiek bedacht. Een tactiek die zijn vruchten heeft afgeworpen wat ik kan nu al weken rustig ontbijten. De oude mannetjes gebruiken nu koptelefoons of het volume staat niet meer op standje “het kan me geen reet interesseren of je er last van hebt”. Hoe heb ik dat gedaan? Simpel. Iedere keer als zo’n figuur z’n stomme filmpjes met luid volume zat te kijken, of een spelletje zat te spelen met volume top 10 ben ik ernaast gaan zitten. Maar dan heel dichtbij, echt zwaar in de ‘personal space’. Schouder tegen schouder, en maar naar het scherm kijken. Dat levert natuurlijk gelijk een WTF?!?! Reactie op. En mijn respons op dat is standaard “hey, als ik naar die shit moet luisteren, dan wil ik naar die shit kijken ook”. Geloof me, het volume gaat gelijk omlaag. En ik heb het maar bij 1 persoon twee keer hoeven te doen om de boodschap duidelijk te krijgen. De rest snapte het onmiddellijk en voor altijd.

Afgelopen zaterdag zat ik met Aqila in de bus. Een dubbeldekker, want die hebben we hier in Singapore ook. We zaten boven, en helemaal voorin zat een jochie van een jaar of 7 met z’n moeder. Ik schatte haar eind dertig. Het jochie had een iPad en zat YouTube video’s te kijken. Wij zaten achterin en konden woord voor woord verstaan wat er in de video gezegd werd. Het ging over Roblox, en Aqila verzuchtte op een gegeven moment zelfs “ik heb deze video ook gezien”. Er werden door mij, en door anderen wat opmerkingen gemaakt maar moeder en zoon waren Oost-Indisch doof voor de ergernis van anderen. Toen we bij het eindpunt waren zorgde ik dat ik achter dat etterbakkie en z’n arrogante moeder stond. Ik vroeg hem “wanneer ben je jarig?”. Het knulletje antwoorde dat zijn verjaardag in april was. “Vraag dan in godsnaam een koptelefoon aan je oma” terwijl ik naar z’n moeder wees. “Dan hebben andere reizigers geen last meer van de schreeuwerige video’s die jij graag wilt bekijken. En tot die tijd, let op je volume!”. Als blikken konden doden zat moeders nu in het gevang, die kon niet waarderen dat ik haar een oma noemde om haar eens op haar plek te zetten. Maar goed, zij arrogant en irritant? Dat kan ik ook. Alleen zorg ik dat anderen daar geen last van hebben, alleen degenen die het verdienen. Komende zaterdag pak ik dezelfde bus, op hetzelfde tijdstip, en hoop ze weer te zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *