Filmwaardige gebeurtenissen deel 4

Deel 4 van een serie van filmwaardige belevenissen uit mijn leven. Waar deel één een verhaal uit Duitsland was en deel twee een verhaal uit Indonesië. Deel drie ging over een briljante taxirit in Esteli, Nicaragua. En voor deel vier gaan we terug naar 2009, naar Gainesville, Florida.

Ik rook sigaren, en in die tijd was ik erg actief op een Amerikaans forum, Club Stogie. Club Stogie werd overgenomen door een nieuwe eigenaar die ook twee andere grote sigarenfora kocht en de boel fuseerde. De sfeer veranderde en dus begonnen de moderators van Club Stogie een nieuwe site, Cigar Asylum. En dankzij die Amerikaanse fora maakte ik veel vrienden aan de overkant van de plas. En ik kon op die manier ook aan sigaren komen die in Nederland niet te krijgen waren. Op een gegeven moment ontstond het plan om een roadtrip te gaan maken door Amerika samen met een Nederlandse sigarenroker van wie ik dacht dat het een vriend was. Het bleek een achterbakse lul te zijn, maar daar kwam ik pas later achter. Twee Amerikanen uit Gainesville, Florida wilden ook mee. Dus zogezegd, zo gedaan. Er werd een reis geboekt naar Orlando, vanuit daar zouden we met z’n vieren eerst naar Miami en Key Largo gaan. En dan langzaam omhoog naar upstate New York. Vanuit daar vliegen naar Las Vegas waar ongeveer 30 vrienden ook zouden zijn. En iedere avond was er een ‘herf’, een bijeenkomt van sigarenliefhebbers waarbij we roken, drinken en slap ouwehoeren. Dat bijna drie weken lang. 

Het was mijn eerste intercontinentale vlucht, mijn eerste keer Amerika. Voor deze reis had ik alleen binnen Europa gevlogen. Ik had bij Herz een auto gehuurd, een soccer-mum van. Na een lange vlucht en een lange rij bij Herz waren we eindelijk aan de beurt. Alle papieren ingevuld en de medewerker zegt “Town & country”. Dus ik zeg “Zaandam, The Netherlands”. Waarop die gast zegt “no, Town & Country”. Waarop ik herhaal “Zaandam, The Netherlands”. En dat ging nog 2 keer zo. De man keek mij niet begrijpend aan, en ik raakte langzaam geërgerd. Tot de volgende in de rij mij op m’n schouder tikte en zei “the car you’re getting is a Chrysler Town & Country”. Tja, van die auto had ik nog nooit gehoord en na een lange vlucht was ik ook niet heel scherp meer.


En na een paar dagen Miami gingen we terug naar Gainesville, naar het huis waar onze vrienden woonden. Daar zou die avond zo’n herf plaatsvinden. Er was een man of 20, allemaal online vrienden. Op een gegeven moment kwam het gesprek op vuurwapens. Onnozel als ik was met mijn Europese achtergrond vroeg ik “wie heeft er dan een vuurwapen bij zich” en binnen een minuut lag er een stapel pistolen en revolvers op tafel waar de Mocro Maffia jaloers op zou zijn. Dat was al filmwaardig.

Maar waar mijn ogen echt van open gingen, waar het cultuurverschil tussen Nederland en Amerika echt duidelijk werd was op de parkeerplaats van een Wal-Mart in Orlando. Simon en Aldrin, de Nederlandse reisgenoot en één van de Amerikanen, gingen wat reisbenodigdheden halen bij een Wal-Mart die 24/7 open is. Kevin en ik gingen tanken en zouden ze dan oppikken bij de ingang. Terwijl we zaten te wachten in de auto op de donkere parkeerplaats horen we ineens een gegil dat door merg en been ging. En het bleef maar aanhouden. Ik zei dat ik wilde kijken wat er aan de hand was en hulp bieden. Kevin wist niet hoe snel hij de deuren moest sluiten om me te stoppen. Het gegil bleef maar doorgaan. En dus deed ik een beroep op Kevins gemoed om te zeggen dat we hulp moesten bieden. Uiteindelijk kwamen we tot een compromis, we zouden langzaam over de parkeerplaats rijden om te zien waar het gegil vandaan kwam. Het kwam uit een auto een paar rijen verderop, maar er viel weinig te zien. Uiteindelijk heeft Kevin de politie maar gebeld, maar hij liet mij niet uitstappen. Toen vond ik dat belachelijk, nu begrijp ik het wel. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *