Filmwaardige gebeurtenissen deel 5

Filmwaardige gebeurtenissen deel 5. Na verhalen uit Duitsland, Indonesië, Nicaragua, en Amerika ga ik weer even terug in de tijd naar 2015. Wederom naar Nicaragua. Het was een dag na de memorabele taxirit uit deel 3 van deze serie. Ik was nog altijd in Esteli en ik was alleen. De voetbalclub uit Esteli, Real Esteli, was op dat moment al jaren kampioen van Nicaragua. En laten ze nou toevallig dat weekend tegen de aartsrivaal Walter Feretti spelen, thuis, in het Estadio Independencia. Een redelijk moderne betonnen badkuip met kunstgras. Er passen zo’n 5000 mensen in het gezellige stadionnetje. En als voetballiefhebber, Ajacied vooral, dacht ik dat het een uitgelezen kans was om de Nicaraguaanse versie van de klassieker tussen twee aartsrivalen mee te pakken. Zogezegd, zo gedaan.

Het stadion ligt zo’n 10 minuten lopen af van Hotel Los Arcos waar ik altijd verblijf als ik in Esteli ben. En een kaartje kost geen drol. Ik had een paar sigaren mee, een aansteker en een knipper voor de sigaren. Die knipper zorgde voor enige consternatie bij de beveiliging en mijn gebrek aan Spaans maakte het uitleggen lastig. Dus pakte ik een sigaar, knipte die voor hun neus en toen was het geen probleem meer. Eenmaal in het stadion zocht ik een mooi plekje ter hoogte van de middenlijn, vrij hoog op de tribune zodat ik een mooi overzicht had. Natuurlijk viel ik op, mijn huidskleur en kleding waren duidelijk niet lokaal. En Nicaraguanen zijn vriendelijk, meerdere keren wilden mensen om mij heen een gesprek met me aangaan waarop ik even vriendelijk antwoorde dat ik geen Spaans sprak. En dat is geen leugen. Grappig was wel dat toen ik applaudisseerde voor een fantastische passeerbeweging van een Real Esteli speler ik allemaal schouderklopjes kreeg. Plots was ik één van hen want ik steunde hun team. Het toont de vriendelijke aard van de Nicaraguaanse bevolking.

Na de wedstrijd was het pikkedonker. Maar de wegen in Esteli zijn vrij goed verlicht en de stad is erg veilig. ’s Nachts door de stad lopen is geen probleem. Ik had onderweg een fles water gekocht tegen de dorst en liep terug naar het hotel. Ik moest door één donker zijstraatje om van de ene doorgaande weg naar de andere doorgaande weg te gaan. En op het moment dat ik die straat inloop zie ik van de andere kant de silhouetten van twee jonge mannen ook deze weg inslaan. Zij aan de linkerkant, ik aan de rechterkant. Op het moment dat ze mij zien steken ze de straat schuin over. Dat was het moment waarop de angst mij om het hart sloeg. Ik zou beroofd worden, dit zou me geld kosten, mijn horloge, en misschien zelfs mijn leven. Maar omdraaien en wegrennen was ook geen optie want ze waren sneller en fitter dan ik met mijn 120 kilo toentertijd. Ik nam mij dus voor om ze gewoon mijn portemonnee te geven in de hoop dat het daarbij zou blijven. Op het moment dat ze op een meter afstand zijn hoor ik één van die jongens vragen “aqua?”. Nu is mijn kennis van Spaans zeer beperkt maar ik weet dat het water betekent. Water? De jongeman wijst naar mijn fles water en vraagt nogmaals “aqua?” Puedo tomar un sorbo de aqua? Ik kon het niet geloven, wilde die gasten alleen maar een slok water? Was dat mijn grote avontuur in Esteli? Ik gaf hem de fles en zei por favor, have the whole bottle en vervolgde mijn weg naar het hotel. Opgelucht, zonder water maar met mijn leven, mijn horloge, mijn geld en een mooi verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *