Filmwaardige gebeurtenissen deel 3

      Geen reacties op Filmwaardige gebeurtenissen deel 3

Deel 3 van een serie van filmwaardige belevenissen uit mijn leven. Waar deel één een verhaal uit Duitsland was en deel twee een verhaal uit Indonesië, gaan we voor deel drie naar Nicaragua. Naar Esteli, een stad in het noorden van dat prachtige Centraal Amerikaanse land. De hoofdstad van de Nicaraguaanse sigarenindustrie. Ik ben daar twee keer geweest, in 2014 en 2015. Deze belevenis komt uit 2015, terwijl ik er voor werk was.

In Nederland werkte ik voor de grootste onafhankelijke importeur van hand gerolde sigaren uit Centraal Amerika. We importeerden en verkochten sigaren uit de Dominicaanse Republiek, Honduras, en Nicaragua. Mijn werkgever had ook twee winkels op dat moment. Nu zijn dat er al vijf, met twee nieuwe op komst. Maar goed, daar gaan we het nu niet over hebben. Omdat er best veel boeken zijn over Cubaanse sigaren, maar nog geen enkel goed boek over Nicaraguaanse sigaren besloten we om daar dan maar zelf voor te zorgen. Het was mijn taak om een reis te organiseren voor journalist Marcel Langedijk, fotograaf Jesaja Hizkia, mijn werkgever en mijn persoontje. Ik moest een schema maken met welke fabrieken er in het boek zouden komen, welke mensen we zouden interviewen, de afspraken maken, vervoer regelen in Nicaragua etc. etc. En reisbureau Buitenlandsche Zaken boekte dan de tickets en het hotel voor ons. Zo gezegd, zo gedaan.

Rechtstreeks naar Nicaragua vliegen kan niet vanuit Europa. Je vliegt of via Panama, of via Amerika. Onze keuze viel op een tussenstop en een nachtje Miami. We hadden een prachtig boutique hotel in Miami Beach. Na een lange vlucht kwamen we daar rond een uur of 4 in de middag aan. Onze eerste vraag na het inchecken was of we mochten roken bij het zwembad. Het antwoord was simpel: nee! Tot Sasja, mijn werkgever, vroeg welke champagne ze hadden. Er werden er een paar genoemd, en één ervan was een magnum, een extra grote fles. De volgende vraag was “als we die magnum kopen, mogen we dan roken bij het zwembad?”. De receptionist antwoorde dat als we de magnum kochten “you could smoke inside the pool for all I care”. Hij had nooit verwacht dat vijf minuten later vier mannen met een dikke sigaar in het zwembad zouden dobberen, maar dat gebeurde dus wel. Leuk, maar nog altijd niet filmwaardig. Misschien als intermezzo, maar niet als de hoofdmoot van een film.

Na een week in Esteli nam ik afscheid van mijn reisgenoten, zij gingen terug en ik bleef nog een week in Esteli. De avond dat zij vertrokken was ik op een feestje bij de fabriek van Drew Estate, een hele grote en belangrijke fabrikant van sigaren. Op een gegeven moment was het genoeg en wilde ik terug naar het hotel. Nu boek je in Nicaragua geen Uber, zeker in die tijd niet. Je stopt gewoon een taxi aan de straat. En je hebt de taxi niet alleen. Er zijn twee tarieven voor de taxi, de binnenstad en de buitenwijken. En je deelt taxi’s met wildvreemden die ongeveer dezelfde kant op moeten. Dat is een belangrijk detail in dit verhaal.

La Gran Fabrica Drew Estate bevindt zich in een buitenwijk, de rit naar het hotel duurt bijna een half uur en gaat zeker in het begin over onverharde wegen. De auto’s in Nicaragua, zeker de taxi’s, zouden in Nederland niet door de APK komen. Maar goed, je bent ver van huis dus je moet je aanpassen. Ik stop een taxi en stap in bij de twee andere passagiers. De op de volgende hoek van de straat stappen de twee passagiers uit. Op dat moment komen er 7 meiden aan. Die gingen duidelijk stappen aan hun kleding te zien. Korte strakke rokjes en dito shirts. Ze babbelen even met de chauffeur en ik zie de chauffeur ja knikken. Ik glimlach en denk “dit wil ik zien, die gaan nooit allemaal passen”. Twee van de dames wurmen zich op de bijrijdersstoel en ik denk “okay, dan nog 2 op de achterbank naast mij, en de andere drie pakken de volgende taxi. Maar nee. Een van de schoonheden kruipt naast me, lacht lief en vraagt iets in het Spaans. Ik antwoord in mijn beste Spaans “no entiendo, no hablo Espanol”. Ze lacht nog eens lief en kruipt bij me op schoot. Twee meiden naast mij en de laatste twee dames op schoot bij hen. Negen personen in een klein, oud, en niet al te best autootje waarvan de schokbrekers al enige jaren aan vervanging toe waren over onverharde wegen in de buitenwijken van Esteli. Daar zit je dan, met een dame op je schoot die 20 jaar jonger is, en maar hobbelen over de kiezelpaden. Ergens was ik wel teleurgesteld toen we de verharde wegen bereikten en ik bij mijn hotel aankwam. Ik kreeg nog een knuffel van het meisje dat op schoot had gezeten, zij gingen stappen en ik ging hoofdschuddend naar mijn kamer. Wat een autorit, dat kan echt alleen maar in Nicaragua.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *