It’s been a while

      Geen reacties op It’s been a while

It’s been a while. Een prachtig nummer uit de Jaren 90 van de band Staind. En it’s been a while sinds ik een nieuw bericht geplaatst heb. Dat komt omdat ik een maand in Europa heb doorgebracht vanwege het overlijden van mijn vader. Hij is één geworden met de statistieken van coronaslachtoffers. Daarom tik ik dit nu vanuit een hotel in Singapore waar ik bij terugkeer verplicht 14 dagen in quarantaine moest. Ik zit nu op dag 11. Zowel mijn reis naar Europa, mijn verblijf in Europa, en mijn quarantaine leveren me weer inspiratie op om over te schrijven. Het was alleen even zoeken naar de tijd, want ik ben drukker geweest dan ooit. 


It’s been a while dat ik midden in de nacht, met een lekkere buzz van alcohol, heb staan dansen in mijn eentje met muziek keihard aan. Op mijn koptelefoon dan he, want ik ben geen aso. Ik had een fles Bulleit Bourbon meegenomen omdat ik wist dat ik 14 dagen opgesloten zou zitten. En het laatste restje heb ik gisteravond gedronken. Daarna de gordijnen dicht, koptelefoon op, een aantal nummers programmeren, licht uit en dansen maar. Even alleen op de wereld, even alle opgekropte energie vrijlaten. En god, wat voelde het lekker. Ff lekker rammen op System of a Down’s Chop Suey, when angels deserve to DIEEEEEEEEEEEEE. Of Psychosocial van SlipKnot. Maar ook het melodramatische through glass van Stone Sour, dezelfde zanger als SlipKnot. Rage against the machine, Living Colour, Pearl Jam, en You could be mine van Guns n Roses. Allemaal passeerde ze de revue. Ironisch genoeg kwam Dancing in the dark van Bruce Springsteen niet voorbij, terwijl dat qua tekst toepasselijk was geweest.

Wat was het lekker. Ik ben heel lang een verstokte vrijgezel geweest met de vrijheid om me zo debiel te gedragen met een slokje op. En dan bedoel ik dat niet aso, maar muziek op en dansen maar terwijl er niemand kijkt. Nu ik getrouwd ben heb ik die vrijheid niet meer. En tot gisteravond wist ik niet dat ik het miste. Overdag heb ik de privacy nog wel eens, maar met daglicht is het toch anders, plus dan mist de alcohol buzz. 

Maar het is weer even uit mijn systeem, en ik heb weer de rust om een verhaaltje te schrijven. Meerdere wellicht die dan de komende dagen online gaan komen. Overigens, terwijl ik dit schrijf heb ik mijn koptelefoon weer op, maar nu met rustige rockballads.


“When I look into your eyes
I can see a love restrained
But darlin’ when I hold you
Don’t you know I feel the same”

November Rain – Guns n Roses

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *