Vlak voor Cindy’s bariatrische ingreep besloten we er nog even tussenuit te gaan. Niet ver, gewoon een lang weekend de grens over, naar Johor Bahru. Het voelde een beetje als een laatste romantisch uitje voor haar operatie — even samen weg, voordat de focus volledig op herstel komt te liggen.
Johor Bahru ligt letterlijk aan de overkant van de straat vanuit Singapore. Je kunt het vanuit veel plekken in de stad gewoon zien liggen. En toch voelt het als een totaal andere wereld. Waar Singapore strak georganiseerd, brandschoon en prijzig is, is Johor Bahru levendiger, rommeliger, en – niet onbelangrijk – een stuk vriendelijker voor je portemonnee.
Vuurvliegjes (en een tikkeltje teleurstelling)
Op onze eerste avond gingen we op pad om vuurvliegen te zien. Niet op jacht, hoor – we boekten gewoon een boottochtje op een drijvend ponton net buiten de stad. Daar, langs de oevers van een rustige rivier, zouden we de beroemde lichtgevende insecten kunnen bewonderen.
In Nederland komen vuurvliegjes nog maar op een paar plekken voor, vooral in het zuiden, dus ik had er nog nooit eentje gezien. Toch… maakte het niet veel indruk. Ze zijn klein, je ziet ze pas van dichtbij, en als iemand had gezegd dat er kerstverlichting in de bomen hing, had ik het waarschijnlijk ook geloofd. Weer iets afgestreept van de bucketlist – maar niet per se met een wow-gevoel.
Massages, eten en uitzicht
Wat wél een succes was: de massages. Omdat de prijzen in Johor een stuk lager liggen dan in Singapore, trakteerden we onszelf op twee sessies. Eerst een Chinese massage – stevig en, zoals altijd, best pijnlijk. Daarna een Thaise aroma massage, die gelukkig een stuk zachter en ontspannender was.
Ook qua eten kwamen we niets tekort. We genoten van verrassend goede taco’s als lunch en dineerden heerlijk Indonesisch in een restaurant aan de haven. En het hotel? Dat had een zwembad op de 26e verdieping, met warm water en een fenomenaal uitzicht over de stad én – als je goed keek – Singapore aan de horizon.
Binnen een uur weer thuis
Na een ontspannen weekend waren we in minder dan een uur weer thuis met de bus – van deur tot deur. Dat is vrij uniek, gezien de vaak chaotische grensovergang. Daarover trouwens meer in mijn volgende blog, want dát is een hoofdstuk op zich.
Voor nu kijk ik terug op een mooi mini-avontuur. Een beetje ontspanning, een paar nieuwe ervaringen, en vooral: samen zijn voor er een spannende nieuwe fase begint.
