Kerst in Maleisië voelt altijd een beetje alsof twee werelden langs elkaar heen leven. Geen kou, geen glühwein, geen haastige winkelstraten vol sjaals en kersttruien. Wel airco, palmbomen en hotelbuffetten met kerstversiering die net zo serieus genomen wordt als een plastic kerstboom in een tropisch tuincentrum. En toch… het werkt.
Vorige maand was ik voor werk op twee evenementen in Maleisië. Eén in Kuala Lumpur en één in Johor Bahru. Johor is letterlijk de buurman van Singapore. Je kunt Singapore zien vanuit Johor en andersom. Het voelt meer als oversteken naar een andere wijk dan naar een ander land.
Trinidad, de distributeur van LOFB Cigars, heeft naast sigaren ook hotels. Het hotel waar het evenement in Johor plaatsvond organiseerde een kerstdiner inclusief overnachting. De prijs? Nog geen tachtig euro voor twee personen. Cindy zag de aankondiging, keek me aan met die blik die alles zegt zonder iets te zeggen, en dus boekte ik. Sterker nog: ik plakte er meteen een extra nacht aan vast.
YouTube en het algoritme
Bij binnenkomst in de kamer viel ons iets op. De vorige gast — of misschien die daarvoor — had een betaald YouTube-account en was vergeten uit te loggen. Dat is niet slim. Ik heb zelf ook zo’n account, maar ik log nergens in behalve op mijn eigen apparaten.
De zoekgeschiedenis vertelde een verhaal. Religieuze video’s. Hardrockballads uit de jaren zeventig en tachtig. Dat genre is hier enorm populair. Robbie Valentine zou in Maleisië moeiteloos een stadion kunnen vullen.
En toen gebeurde het. Het duiveltje op mijn schouder meldde zich. Niet volledig gemeen — ik heb geen huwelijkscrisis veroorzaakt door ineens bikinivideo’s op te zoeken — maar wel creatief. De aanbevelingen bestaan nu uit kattenfilmpjes, Jamie Oliver, haken en breien, doe-het-zelftips en soeprecepten. Daarna netjes uitgelogd, zodat de volgende gast geen misbruik kon maken van zijn betaalde account. Karma in balans.
Van Johor naar zee
Woensdag vertrokken we naar Johor. Vrijdag moesten we alweer snel terug. We waren uitgenodigd voor een privécruise op een catamaran. Een vriend had de boot afgehuurd omdat hij familie over had uit het buitenland en nodigde Cindy en mij ook uit.
We haalden de haven net op tijd. Vanaf daar zeilden we richting de baai bij Lazarus Eiland. In mijn ogen het mooiste strand van Singapore. Nog voor de boot voor anker lag, lag ik al in het water. Terwijl de rest zich nog aan het omkleden was, had ik de boot verlaten met een luide plons in het warme zeewater.
Na het zwemmen zaten Cindy, mijn maatje en ik op de boeg van de catamaran. Sigaar erbij. Zon. Rust. Tot de vrouw van mijn maatje voorbij kwam, staand op een surfplank, voortgetrokken door de kapitein in een klein motorbootje.
Ik zei: “Als ze nog een rondje maakt, spring ik van de boeg om haar te laten schrikken.” Gelach. Maar toen we de buitenboordmotor weer hoorden, klom ik over de reling en maakte een ouderwets bommetje. Zo’n goede dat de golf elke poging tot blijven staan onmogelijk maakte.
Hilariteit alom. En toen wilde ineens iedereen van de boeg springen. Inclusief de vijfjarige dochter van mijn maatje. Blijkbaar ben ik op mijn leeftijd nog steeds een trendsetter.
Vooruitkijken
Nog een paar dagen tot het einde van 2025. Een enerverend jaar. En 2026 staat alweer vol plannen.
Voor midden maart moet ik sowieso naar Kuala Lumpur. In april gaan we naar Nederland en Denemarken. Juni staat Kota Kinabalu op de planning. Juli Phuket. Augustus opnieuw Kuala Lumpur. September Duitsland en Nederland. En gisteren kreeg ik een bericht van een goede vriend uit Amerika: hij is waarschijnlijk in januari twee weken in Phuket en vroeg of ik een paar dagen langskom.
Kerst in Maleisië dus. Geen sneeuw, geen kaarslicht om vijf uur ’s middags. Maar wel tijd, warmte, onverwachte momenten en een kalender die alweer te vol loopt.
En eerlijk? Ik zou het zo weer doen.