Ik groeide op in het lintgedeelte van een lintdorp, een lange straat met aan beide kanten bebouwing. Achter ons huis lag een weiland met daarachter een meer, Het Zwet. En als het weer het toeliet in de zomer dan was het altijd dolle boel daar, zwemmen, waterfietsen, varen, surfen. Ik heb wat uren doorgebracht in en op het water daar. Van land over zand door de moddersloten tot lange zwemtochten in het open water.
Leren zwemmen was anders. Ik weet niet of schoolzwemmen nu nog de norm is maar toen ik op de lagere school zat gingen we eens per week naar Wormerveer, zwembad De Watering. Daar kregen we zwemles en daar werd mij de liefde voor water eerder afgeleerd dan aangeleerd. Ik was nog jong dus kan niet alles herinneren maar ik weet dat er een kleine, dikke heks was die zwemles gaf. En zij was zo gemeen dat mijn buurvrouw, die als hulpmoeder aanwezig was, mijn moeder waarschuwde hoe dat viswijf mij aanpakte. Keer op keer in het water gooien, om me daarna met een grote haak weer uit het water te halen en dan weer te duwen. Zogenaamd omdat ik te bang was voor water. Zelfs als dat het geval zou zijn, dan is dat niet de manier om een kind over z’n angst heen te krijgen. Anyway, mijn moeder is de week daarna mee gegaan en toen die heks dat deed is haar heel luid en duidelijk kenbaar gemaakt dat die grote haak voor iets heel anders gebruikt zou worden als ze nog een keer zoiets naars deed.
Ik heb daar ook nooit mijn diploma gehaald, die haalde ik bij het openlucht zwembad in Wormer. En daar was ik als kind ook heel vaak te vinden, maar Het Zwet had toch meer aantrekkingskracht omdat het groter was en je er meer kon doen.
Dit heeft wel een basis gelegd. Als ik voor werk moet reizen kies ik altijd een hotel met zwembad. En ik ga ook altijd even zwemmen. Cindy neemt niet eens badkleding mee want die kan niet zwemmen en zelfs in een zwembad vind ze er ook geen bal aan.
Maar onlangs constateerde ik iets. Met kerst waren we in Johor, Maleisie en daarna gingen we gelijk met vrienden op een dagcruise met catamaran naar een recreatie eiland in Singapore. Zodra de boot geankerd lag was ik de eerste die ik het water sprong. En toen realiseerde ik me: ik ben altijd de eerste die in het water ligt. Afgelopen zomer tijdens het snorkelen bij Karimun Jawa (prachtig eiland in Indonesië) was ik de eerste die van de boot dook. Een paar jaar terug, tijdens een snorkel-expeditie bij Krabi, Thailand was het ook Ferdinand die als eerste van de boot dook. En dat terwijl ik niet echt een waaghals ben. Ook op de catamaran, ik was niet alleen de eerste die ik het water lag, maar ook de eerste die daarna van het hoogste punt van de boeg in het water dook, al was dat puur om iemand te laten schrikken. Maar het was wel een aanzet, want daarna wilde iedereen de sprong wagen. Ben ik dan op middelbare leeftijd toch een trendsetter, op micro niveau dan?
niet de catamaran van onze trip, maar vergelijkbaar. Onze was geschikt voor groepen tot 20 personen