Sommige bands zijn meer dan alleen muziek. Ze zijn tijdmachines. Eén akkoord en je bent weer twintig jaar jonger, staat weer in een kroeg die allang niet meer bestaat en kent ineens alle teksten weer uit je hoofd. Voor mij zijn Fatal Flowers zo’n band.
De gemiste reünie van 2019
Begin 2019 kondigde Fatal Flowers een reünie aan. Ik weet nog precies waar ik was toen ik het las. En vooral wat ik voelde: frustratie. Ik had Nederland net achter me gelaten. Net verhuisd, nieuw leven, nieuwe omgeving — en precies dán besluit één van mijn favoriete Nederpopbands weer samen te komen. Timing is soms echt meedogenloos.
Natuurlijk heb ik beelden opgezocht op YouTube. Er staan een paar nummers op Spotify. Maar dat is toch anders. Een scherm vervangt geen zaal, geen geluid dat door je borstkas trilt, geen publiek dat dezelfde herinneringen deelt. Het bleef knagen. Als het een jaar eerder was gebeurd, had ik er gewoon tussen gestaan.
Hoop op een nieuwe kans
Een paar weken geleden kwam er ineens weer nieuws voorbij: Fatal Flowers gaat opnieuw toeren. Niet zomaar een paar losse optredens, maar een festivaltour ter ere van het 40-jarig jubileum van het album Younger Days. En ineens was daar weer dat gevoel — hoop.
Dit voorjaar ben ik namelijk met Cindy even in Nederland. Een korte trip, familie zien, wat oude plekken bezoeken. Maar in mijn achterhoofd speelt nu maar één gedachte: stel dat… stel dat Fatal Flowers op een bevrijdingsfestival staat.
We vliegen op 7 mei weer terug naar Singapore. Dus 5 mei zou perfect zijn. Bevrijdingsdag, buitenlucht, een podium, en Fatal Flowers die Younger Days speelt. Soms schrijf je scenario’s in je hoofd die zo mooi zijn dat ze bijna vanzelfsprekend voelen, ook al weet je rationeel dat de kans klein is.
Vier data, maar nog geen mei
Op het moment dat ik dit schrijf zijn er vier data aangekondigd. Allemaal in juli. Logisch natuurlijk — zomer, festivals, volle agenda’s. Maar juli helpt mij niet. Dan zit ik alweer duizenden kilometers verderop. Dus blijf ik refreshen, zoeken, hopen op een update.
Het liefst ergens niet te ver weg. Haarlem zou geweldig zijn. Goed bereikbaar, fijne stad, mooie sfeer. Zo’n plek waar een concert niet alleen een optreden is, maar een hele avond herinneringen maken. Treinreis, biertje (of twee), en dan die eerste gitaarriff die alles weer terugbrengt.
Muziek als ankerpunt
Het gekke is: zelfs als het niet lukt, blijft de band belangrijk. Muziek is een anker. Het verbindt periodes in je leven aan geluiden en teksten. Fatal Flowers hoort voor mij bij een bepaalde tijd, een bepaalde versie van mezelf. En misschien is dat wel de reden dat ik er zo graag nog één keer bij wil zijn — niet alleen voor de muziek, maar voor het gevoel.
Dus ja, ik duim. Misschien komt er een bevrijdingsfestival bij. Misschien wordt het Haarlem. Misschien sta ik daar op 5 mei, tussen mensen die dezelfde nummers woord voor woord kennen. En misschien ook niet. Maar alleen al het vooruitzicht maakt de reis naar Nederland nét iets mooier.