Amerika, ooit een land waar ik graag kwam. Tussen 2008 en 2015 ging ik ieder jaar naar Amerika. Van een roadtrip van de Florida Keys tot upstate New York en dan een paar dagen Las Vegas tot drie weken Florida. Of ik plakte een weekje Florida aan een trip naar Nicaragua zoals in 2014 en 2015.
Maar toen kwam Cindy in beeld en gingen mijn vakantiedagen en mijn vakantiegeld op aan trips naar Singapore. En toen ik eenmaal naar Singapore emigreerde waren de vakanties trips terug naar Nederland om familie en vrienden te zien. Ook speelde het politieke klimaat in Amerika onder Adolf Trump mee, en daarna de covid pandemie.
Vorig jaar raakte ik betrokken bij een nieuw sigarenmerk en al snel werd mij beloofd dat ik naar PCA zou gaan. Dat is de grootste vakbeurs voor de sigarenindustrie. Normaal is deze in Las Vegas, een stad waar ik een hekel aan heb, maar dit jaar vindt PCA plaats in New Orleans. En dat is een stad die hoog op mijn lijstje stond. Dus de belofte maakte mij blij, tot november toen Adolf de verkiezingen won. Toen wilde ik niet meer naar Amerika, en gelijktijdig kreeg ik te horen dat mijn aanwezigheid op de beurs ook niet nodig was. Mooi, geen reis van meer dan 24 uur, en geen stap in het open riool dat Amerika is geworden.
Tot vorige week: onze president USA stapte per direct op en dus ben ik plots nodig wel nodig op de beurs. Maar ik wil eigenlijk helemaal niet. Ondanks dat het een zakenreis is maak je toch altijd wat prive-geld op terwijl ik juist zo hard mogelijk aan het sparen ben in verband het met openen van een eigen winkel. En die lange vlucht, daar zie ik ook tegenop. Maar ik kom er waarschijnlijk niet onderuit en dus ga ik naar New Orleans.
New Orleans, de stad met veel Franse invloeden en met de wereldberoemde Bourbon Street. Ik ga natuurlijk wel even kijken en wie weet kom ik nog wel zo’n marching band tegen waar de stad bekend om staat. Daar kijk ik wel naar uit.
Pingback: Niet naar New Orleans – Ferdinand Piet