Ik haalde mijn rijbewijs laat. Niet een beetje laat, maar echt laat. Ik was 34, bijna 35, toen ik eind juni 2007 eindelijk dat felbegeerde roze papiertje kreeg. Al was het toen eigenlijk al geen papiertje meer, maar een plastic kaart. Een écht papieren rijbewijs heb ik dus nooit gehad. Jammer eigenlijk. Dat had nog iets romantisch gehad.
Dat ik mijn rijbewijs pas zo laat haalde, betekent niet dat ik er daarna weinig mee deed. Integendeel. Zodra ik mocht rijden, reed ik overal. Door het hele land. Eerst voor mijn werk bij The Music Marketeers. Als onze monteur met vakantie was, of als storingen zich opstapelden, stapte ik in de auto en ging ik op pad. Van Groningen tot Limburg, soms zelfs diep België in. Later, in de sigarenwereld, werd het niet minder. Heel Nederland was mijn regio. Kilometers maken hoorde er gewoon bij.
Ook op vakantie ging het stuur mee. In Amerika reed ik van Key Largo helemaal naar upstate New York. Dagenlang asfalt, motels, koffie uit kartonnen bekers en eindeloze snelwegen. Ik heb mijn rijuren wel gemaakt. Ruim.
In Singapore is autorijden een compleet ander verhaal. Auto’s zijn hier niet gewoon duur, ze zijn absurd duur. Je betaalt niet alleen een hoge prijs voor de auto zelf, maar je moet ook een vergunning kopen: de beruchte Certificate of Entitlement, de COE. Die kost tegenwoordig ruim 100.000 Singapore dollar en is tien jaar geldig. Daarna mag je verlengen met vijf jaar, maar vervolgens moet de auto eruit. Daarom zie je hier vrijwel geen oude auto’s rijden. Op een paar klassiekers na, met speciale ontheffing. En dat zijn er letterlijk maar tientallen in het hele land.
Die COE bestaat niet voor niets. Singapore is klein, dichtbevolkt en strak georganiseerd. Zonder rem op autogebruik zou het land volledig vastlopen. Met het uitstekende openbaar vervoer is een eigen auto vaak overbodig. En als je toch vervoer nodig hebt, zijn taxi’s en Uber-achtige diensten – voor mensen én goederen – veel goedkoper dan in Nederland. Ik heb hier dus nooit de behoefte gehad om een auto te bezitten. En eerlijk gezegd ook nooit de moeite genomen om mijn Nederlandse rijbewijs om te zetten.
Dat omzetten was wél mijn oorspronkelijke plan. Ik had gelezen dat je dat binnen een jaar moest doen. Alleen las ik dat verkeerd. Ik dacht: binnen een jaar na het verkrijgen van je verblijfsvergunning. Maar het blijkt te gaan om binnen een jaar na binnenkomst in het land. En omdat ik de eerste maanden op een toeristenvisum hier was, miste ik die deadline. Net. Had ik het op tijd gedaan, dan had ik mijn rijbewijs zonder enige test kunnen omzetten. Nu kan het nog steeds, maar moet ik eerst opnieuw theorie-examen doen.
En dat betekent: studeren.
De meeste verkeersregels zijn hetzelfde, maar Singapore heeft ook zijn eigen logica. Dubbele lijnen langs de weg. Dubbele zigzaglijnen. U-bochten die hier volkomen normaal zijn. Regels die je moet kennen, want ze worden ook gehandhaafd. Streng. Het is allemaal niet onmogelijk, maar het vraagt aandacht.
De echte aanleiding kwam onlangs van een vriend. Hij zit in de autoverhuur en lease en heeft altijd wel auto’s staan die tijdelijk niet gebruikt worden. Hij reed vaak wisselende auto’s en was jarenlang mijn vaste chauffeur als we groot wilden inkopen in Maleisië. Maar hij heeft een genetische oogafwijking die langzaam verergert. Onlangs besloot hij te stoppen met rijden. Een verstandige beslissing, maar eerlijk is eerlijk: te laat. Hij nam die beslissing na een botsing.
Sindsdien spoort hij mij aan om mijn rijbewijs om te zetten. Zodat we toch nog samen grote boodschappen kunnen doen, maar dan met mij achter het stuur. En hij heeft gelijk. Voor het eerst sinds ik hier woon, is er een echte reden om in Singapore te mogen rijden.
Dus zit ik weer met mijn neus in de boeken. Online oefenexamens, proefvragen, percentages bijhouden. Soms haal ik het testexamen, soms zak ik. Er zit progressie in, maar ik ben er nog niet. Het slagingspercentage moet omhoog voordat ik daadwerkelijk dat examen ga aanvragen.
En daarna? Dan begint het pas echt. Want een Singaporees rijbewijs betekent rijden met het stuur aan de rechterkant. Schakelen met links. Alles wat jarenlang vanzelf ging, moet opnieuw worden aangeleerd. Dat is het moment waarop het spannend wordt.
Terug in de studiebank dus. Op mijn leeftijd. Met ervaring, kilometers en verhalen achter me. En toch weer beginner.