Vorige week is mijn huis op funda gekomen en over aandacht heb ik niet te klagen gehad. Ondanks dat ik concurrentie had van een vrijwel identiek huis verder in de straat was er genoeg animo en zijn er een goed aantal bezichtigingen geweest. Nu was het huis verderop in de straat wel hetzelfde type huis, een drive-in woning, dat wel volledig ‘af’ is terwijl er bij mijn woning nog wat verbeterpunten zijn qua afwerking binnenshuis maar aan de andere kant is mijn tuin onderhoudsvriendelijker, is mijn tuinkamer uitgebouwd en mijn garage intact, terwijl zij een deel van de garage bij de tuinkamer hadden getrokken, heb ik overal kunststof kozijnen en een kunststof elektrische garagedeur en daar is alles hout, dus al met al vind ik dat mijn huis een betere koop is. Dat bij mij de trappen en de gang aangepakt moeten worden is alleen maar een voordeel, dan kan de nieuwe bewoner dat gelijk naar eigen smaak aanpassen.
Het gekke is wel dat je wildvreemde mensen in jouw huis rondleidt, en je daardoor je huis met andere ogen gaat bekijken. Een kachelpijp die langs een muur loopt in de logeerkamer bijvoorbeeld, het is maar een dun pijpje, veel minder dan in mijn vorige appartement en bovendien kwam ik weinig op de logeerkamer dus mij viel het niet op terwijl het met een bezichtiging wel als minpuntje werd genoemd. En de gang, ik vond de gang altijd prima maar nu kijk ik daar dus ook wat anders tegenaan en denk ik “ja, die is echt wel aan wat onderhoud toe”. Kleine dingen die ik niet, of niet meer, zag zijn plots weer zichtbaar door opmerkingen van buitenstaanders.
Ik denk echter dat het menselijk is, als ik door Amsterdam loop valt mij de schoonheid ook niet meer op, tot ik er met buitenlandse vrienden of kennissen loop en die hun ‘ooh’ en ‘aah’ niet voor zich kunnen houden, dan zie ik plots ook weer hoe mooi het Magna Plaza, het oude postkantoor, wel niet is, of hoe heerlijk schots en scheef de huizen van de Warmoesstraat er wel niet bij staan, gezien vanaf het Damrak. Het is gewenning denk ik, en soms heb je de frisse blik van een ander nodig om weer versteld te staan van de schoonheid van iets, of in het geval van mijn gang, de minpunten van iets.
Wat ik echter altijd heel mooi blijf vinden is de natuur rondom Wormer, het Wormer en Jisperveld is prachtig, de weidse blikken, het water, de dieren en dat zal ik allemaal wel missen als ik straks in de urban jungle van Singapore woon. Ook de Enge Wormer is prachtig ondanks dat het zo plat is als een dubbeltje. Zeker in de vroege ochtend, met de dauw nog in de lucht, geen mens op straat, waarbij de stilte alleen wordt onderbroken door het zingen van vogels en de groepen ganzen die hier in de zomer genieten van Nederland. Ik kan er nog een paar weken van genieten voordat ik de deur in Nederland achter me dicht trek en een nieuw leven ga opbouwen in Singapore. Gelukkig zijn er een paar goede natuurfotografen die prachtige foto’s posten in de ‘je bent een Wormerlander’ groep op facebook, op afstand genieten lukt nog wel dankzij de moderne communicatietechnieken en social media, dus daar moet ik het dan maar mee doen.
Op het moment dat ik dit schrijf zit ik dik in de onderhandelingen over de verkoop van mijn woning, hopelijk witte rook