Marillion, ik weet nog heel goed wat mijn eerste ontmoeting met Marillion was. Ik was 14 of 15. Het was 1987 en tijdens het schrijven van dit stukje realiseer ik me dat mijn muzieksmaak zich al meer richting rock dan pop ontwikkelde. Ik keek liever naar countdown dan naar toppop. Al vond ik als puber Penney de Jager en haar danseressen ook wel leuk om te zien. Bij nader inzien vraag ik me af waarom, maar goed, terug naar Marillion.
Marillion bracht het album ‘clutching at straws’ uit en tijdens de promotie deden ze Countdown Café aan. Ik zat thuis voor de buis en werd omver geblazen door het volle geluid van warm wet circles, van de stem van Fish, de tekst, het verhaal. Instant fan. De jaren daarna, toen ik cd’s kon betalen, kocht ik de hele backcatalog en ook bootlegs. Helaas heb ik Marillion nooit live gezien. Want Clutching at Straws is wat mij betreft het laatste Marillion album en is de band daarna gestopt. Al hebben ze in realiteit meer albums uitgebracht na die periode dan daarvoor. Maar dat is met een andere zanger, en Marillion zonder Fish is geen Marillion voor mij. Het eerste album na de split heb ik nog gekocht, maar dat was een afknapper. De eerste solo-single van Fish, a gentleman’s excuse was veelbelovend maar het was het enige hoogtepunt van het album. Dus ook dat was het niet.
De laatste dagen luister ik weer veel naar Marillion. En dat komt door YouTube. Ik snapte nooit dat jongeren tegenwoordig liever YouTuben dan tv kijken. Maar afgelopen week viel het kwartje, van kookvideos tot muziekvideo’s, nieuws. En zo kwam ik op het kanaal van top2000 a gogo. En de prachtige mini-documentaires. Waaronder die van Marillion’s Kayleigh. Prachtig nummer, maar ik wist nooit dat het een autobiografisch nummer was. En hoe dramatisch het uiteindelijk eindigde, nadat Fish en Kay weer contact hadden. Dat ze kort daarna aan kanker overleed. Het geeft het al prachtige, gevoelige nummer nog een extra lading.
Ondanks dat het Marillion’s grootste hit is, is het niet mijn favoriete nummer. Dat is en blijft incommunicado van het Clutching at Straws album. Een album met een prachtige hoes, waar ook weer veel symboliek in zit, zoals in alle teksten. Allemaal overleden artiesten, zowel auteurs als muzikanten. Waarvan de meesten een alcoholprobleem hadden, net zoals Fish op dat moment. En dat was weer het resultaat van het succes, de druk die er bij kwam kijken en de creatieve onenigheid in de band.
Maar goed, nu ga ik weer bezig met echt werk, het recenseren van een sigaar. Met Marillion op de achtergrond. En misschien draag ik wel een pseudo silk kimono