Als kind ging ik ieder jaar op vakantie naar Texel. Mijn oom Piet en tante Rie hadden een stacaravan op camping De Bregkoog. De laatste keer dat we daar op vakantie gingen was 1987 volgens mijn zus. Sindsdien ben ik één keer terug geweest op Texel, ergens in het tweede deel van de jaren 90. Ik werkte toen bij Drieluik en na het seizoen gingen we altijd een weekendje weg, dat jaar was het Texel.
Omdat Cindy en Ashraf nu mee waren naar Europa dacht ik “het zou wel eens leuk zijn om naar Texel te gaan”. Nu woont een nicht van mij, Mariska, daar al jaren en laat zij nu twee chalets verhuren op chaletpark De Bregkoog. Ja, dat is dezelfde locatie, alleen is het nu geen camping meer. De vrijdag en zaterdag van onze huurperiode zaten we nog in Duitsland voor de beurs waarvoor ik in Europa was, dus gingen mijn zus en mijn neefje voor een weekendje heen en loste wij ze af op zondag. Voor het eerst de veerboot op als chauffeur van de auto in plaats van als passagier of als fietser, dat was wel leuk.
Nu is De Koog enorm veranderd, maar ook enorm hetzelfde gebleven. Bijna alle winkels zijn anders, maar de gebouwen zijn nog hetzelfde. Bar De Berenkuil is weg, dat dan wel. Als kind had die locatie een magische uitstraling want ik was er nog te jong voor. Tijdens het weekend in de jaren 90 zijn we er wel geweest maar het was niet zo magisch als in mijn verbeelding, haha. De Bregkoog ziet er nu heel anders uit, maar dezelfde sluiproute naar het dorp is er nog en aan de hand daarvan kon ik uitrekenen waar de stacaravan van ome Piet en Tante Rie altijd stond. Ik liep ook weer blind vanaf De Bregkoog naar het strand, door de bossen en door camping Het Kogerstrand.
Ook de maneges zijn er nog altijd, vlakbij de camping. Al is Zoetelief nu geen manege meer maar een stoeterij. De andere twee, Kikkert en Elzenhof zijn er nog altijd en zien er nog altijd hetzelfde uit.
Nu was het weer niet altijd even best, dus we hebben maar één strandwandeling gedaan en zijn voor de rest met de auto het eiland over gereden. Naar de vuurtoren, naar Den Burg, naar de haven. En voor Cindy was het hoogtepunt een bezoek aan ecomare, daar kon ze eindelijk zeehonden zien. Het was educatief en ik had er meer plezier als volwassene dan als kind, omdat ik nu interesse had in alles wat ik zag. Als kind is een museum maar saai.
Cindy gaf al aan dat ze volgend jaar weer graag naar Texel wil, en wie weet doen we dat ook wel, al heb ik ook wat andere ideeën zoals een paar dagen naar Praag, Valencia, London, Kopenhagen of Edinburgh om maar iets te noemen.
