CSWC, oftewel de Cigar Smoking World Championship, is een jaarlijkse competitie waarbij deelnemers zo langzaam mogelijk een sigaar moeten roken zonder dat deze uitgaat. Er zijn nog veel meer regels bij betrokken, maar dit is de basis. En in de afgelopen 15 jaar is de competitie uitgegroeid tot een wereldwijd gebeuren met kwalificaties wereldwijd een finale in Kroatië.
Voor Zuid Oost Azië ben ik de vliegende keep. Als er een kwalificatie is in een land waar geen scheidsrechter is, of als er te weinig scheidsrechters zijn, dan stap ik op een vliegtuig of een bus en dan doe ik het evenement. Zowel vorig jaar als dit jaar was ik scheidsrechter in zowel Kuala Lumpur als Phuket.
Vorig jaar reed ik naar Kuala Lumpur een dag voor het evenement, maar dit jaar was het schema anders. Omdat ik voor een andere reden al een aantal dagen op een uurtje rijden van Kuala Lumpur was had het weinig zin om terug te rijden naar Singapore en dan drie dagen later op het vliegtuig naar Kuala Lumpur te stappen. Dus besloot ik om maar een hele week Kuala Lumpur te doen. En dat was erg fijn, ik heb veel kunnen slapen, lekker kunnen zwemmen in het zwembad van het hotel, en heerlijk kunnen werken aan dingen die mijn aandacht echt nodig hadden. En dan iedere avond even wat roken in één van de vele lounges die er in Kuala Lumpur zijn.
De week later was er de kwalificatie in Phuket, Thailand. En een snelle check op google flights gaf aan dan het goedkoper was om vanuit Kuala Lumpur naar Phuket te vliegen en een week op Phuket te verblijven dan om van Kuala Lumpur naar Singapore te vliegen en dan een paar dagen later voor een lang weekend naar Phuket te gaan. Dus, in overleg met CSWC-oprichter Marko, besloot ik een week naar Phuket te gaan. Ook daar heb ik ondertussen vrienden, dus iedere avond naar één van de twee lounges die het eiland rijk is, dagelijks een massage. De plekken waar ik kwam, Boat Avenue en Phuket Old Town zijn niet gericht op sekstoerisme zoals andere delen van het eiland, dus gelukkig geen rare fratsen tijdens de massages.
Ik maakte wel één fout. Ik liep een klein restaurantje in, het personeel spreekt geen Engels en ik spreek geen Thai. Ik bestel een zeevruchten gerecht en de eigenaar komt aan met een bordje met kleine, vaalgroene chilipepers. Nu zie ik vaalgroen dus ik denk “appeltje eitje”, pak er een paar en bijt in de eerste. Mijn god, ik steek mijn duim op tegen de man maar ik denk dat hij zag dat ik van binnen een beetje aan het sterven was. Die vaalgroene kleur had fluoriderend rood moeten zijn. Dit was de heetste peper die ik ooit gegeten heb, man, niet normaal meer. Twee blikjes cola waren niet genoeg, dus na het eten snel naar een smoothie winkeltje gerend om een smoothie te halen want mijn slokdarm was nog aan het smelten. Ik heb een pepertje meegenomen voor mijn maatje Marcel, die in Zaandam met een vriend van hem een pop-up winkel heeft en daar eigen pepers verkoopt. Die hebben dus binnenkort deze pepers ook. En waar is die shop? Hoe kan het ook anders, op de Peperstraat!
