Sommige series maken zoveel indruk dat ze decennia later nog in je hoofd blijven hangen. Shogun, de epische miniserie uit 1980, is daar voor mij een perfect voorbeeld van. Als kind van een jaar of tien zag ik flarden van de serie op televisie. Toch wist ik de naam van het hoofdpersonage – Lord Toranaga – al die jaren later nog feilloos te herinneren. Dat zegt genoeg.
Een Eerste Indruk Die Blijft
In Shogun speelt Richard Chamberlain een Engelse kapitein op een Nederlands schip, dat strandt in het gesloten Japan van 1600. Een Japan dat leefde onder Portugese invloed, zonder dat het dat zelf doorhad. De traditionele Japanse samenleving, met concepten als eer, harakiri en een brute maar respectvolle sociale orde, fascineerde me direct. Die fascinatie is gebleven – Japan stond jarenlang bovenaan mijn lijstje van landen om ooit te bezoeken.
Of ik de volledige acht uur durende miniserie als kind gezien heb weet ik niet zeker. Wat ik wél weet: het maakte een onuitwisbare indruk.
Richard Chamberlain en het Origineel van 1980
Toen begin dit jaar het nieuws kwam dat Richard Chamberlain op 90-jarige leeftijd overleden was, besloot ik de originele serie opnieuw te kijken voordat ik de remake zou bekijken. En ja, als volwassene begrijp ik het verhaal nu beter, maar ik was niet verbaasd dat mijn jongere ik er destijds zo van onder de indruk was. De verhaallijn, het acteerwerk en de cinematografie staan ook na ruim 40 jaar nog altijd als een huis. Het was een feest van herkenning en nostalgie.
De Remake van FX: Meer Glans, Minder Ziel
FX, bekend van sterke series als Fargo, Sons of Anarchy en The Shield, bracht in 2024 een remake uit van Shogun. De verwachtingen waren hoog, zeker toen bekend werd dat de serie al snel prijzen won, waaronder een Emmy, en een tweede en derde seizoen in de maak zijn.
De nieuwe versie volgt grofweg hetzelfde verhaal, gebaseerd op het boek van James Clavell. Technisch is het indrukwekkend: prachtige sets, filmisch sterk en historisch accurater dan het origineel. Maar vanaf de eerste aflevering miste ik iets. De karakters kwamen minder binnen, voelden minder levend, minder echt. Authentieker wellicht, maar minder meeslepend.
Origineel vs. Remake: Een Vergelijking
In de jaren ’80 ging men vrij nonchalant om met culturele nuance. De remake daarentegen neemt die zaken (terecht) serieuzer. Toch verloor het daarmee iets van de dramatische spanning en menselijke connectie die het origineel zo krachtig maakte.
Ook viel het me op hoe direct de nieuwe serie is: expliciete scènes waar het origineel juist speelde met subtiliteit en spanning. Waar Richard Chamberlain charme meebracht naar zijn rol, blijft Cosmo Jarvis wat vlak. En Anna Sawai – hoe goed ook – heeft simpelweg niet de gelaagdheid die Yoko Shimada destijds wist over te brengen. John Rhys-Davies was imposant; zijn vervanger mist die présence.
Een Klassieker Blijft Een Klassieker
Kortom: hoewel ik het FX-project waardeer en begrijp waarom het bij een nieuw publiek aanslaat, blijf ik met overtuiging bij het origineel. Eén seizoen was genoeg om geschiedenis te schrijven. Een tweede seizoen van de remake? Ik kijk er niet bepaald reikhalzend naar uit.