Ik heb me al vaker uitgesproken over hoe efficiënt Singapore is. Wil je een bedrijf openen? Even online gaan en binnen een paar dagen is de registratie geregeld. Verlengen van mijn verblijfsvergunning? Ik hoef niet eens meer naar de immigratiedienst, alles gaat online. Iets melden bij een overheidsdienst? Even een mailtje of een melding op een app en alles wordt geregeld.
Jaren geleden, tijdens één van mijn wandelingen in MacRitchie Reservoir (zie mijn andere berichten over dit prachtige natuurgebied) stootte ik mijn hoofd aan een laaghangende tak. Eigen schuld zou je zeggen, zelfs ik zou dat zeggen als de tak horizontaal zou hangen. Maar deze tak hing verticaal op een hoogte waarbij ik net m’n hoofd zou stoten en verborgen tussen wat bladeren op een plek waar je alleen wat dunne takjes verwachten en geen dikke tak. Bij thuiskomst even een melding gemaakt en dezelfde dag was de tak al afgezaagd. Zo efficiënt is Singapore.
Ook bij spam of scam telefoontjes, sms’jes of whatsapp berichten kan je heel simpel via een app een melding maken en de afzenders worden na onderzoek op een blacklist gezet voor het hele land. Extreem efficiënt, extreem handig. Zo is Singapore. En als ik de grens over wil dan heb ik in veel gevallen mijn paspoort niet eens nodig. Ik moet hem natuurlijk wel bij me hebben, maar als ik via de landovergang naar Maleisië ga dan kan ik zowel aan de kant van Singapore als aan de kant van Maleisië een QR-code gebruiken, en op de luchthavens in Singapore (ja, we hebben er twee) is een paspoort ook niet nodig want je gezicht wordt gescand.
Echter, onlangs had ik last van een infectie of ontsteking. Het begon met een vervelend gevoel op een vervelende plaats maar groeide in een dag uit tot een bult ter grote een grote knikker, net even kleiner dan een pingpong bal. Dus daar moest echt een professional naar kijken. Ik ben echter in de 8 jaar dat ik hier woon nog nooit naar de polikliniek geweest, wel een paar keer naar een huisarts, maar nog nooit naar een polikliniek. Cindy zei dat ik een afspraak moest boeken via een app. Ik download de app en registreer me in de app. Maar waar Cindy in haar app gelijk een tijd kon kiezen voor een afspraak kreeg ik een melding dat de poli contact met me op zou nemen.
Aan het einde van de dag werd ik eindelijk gebeld. Omdat het het eerste bezoek was moest ik telefonisch een afspraak maken, maar dat kon niet gelijk in dat gesprek. Een afspraak maken kan alleen op dezelfde dag, dus de volgende ochtend om 8 uur kon ik bellen. Zogezegd, zo gedaan. En ik kreeg een afspraak, maar omdat het mijn eerste bezoek was moest ik me registreren tijdens dat telefoongesprek: registratienummer twee. En toen linea recta naar de kliniek. Bij aankomst moest ik mezelf registreren, de derde registratie. Zelfregistratie, via een computer waarna ik een nummer zou krijgen. En drie keer raden: op de bon met het nummer stond dat ik me moest registreren bij de balie omdat het mijn eerste bezoek was. Voor één afspraak moest ik me dus vier keer registreren. Het koste mij al m’n moeite om niet te ontploffen. Ik had pijn, door de pijn had ik amper geslapen. De bult, ondertussen vier bij drie centimeter groot, was opengebroken en stinkende pus druppelde naar buiten en dan moet je je ook nog eens vier (!!) keer registreren. Singapore was toch zo efficiënt?
De dokter bevestigde een infectie en omdat de bult al open was gaf ze het advies om het goed schoon te houden en ik kreeg een antibioticakuur. Die medicijnen kon ik ophalen bij de apotheek op de begane grond. Het recept werd elektronisch doorgestuurd naar de apotheek, dus geen handgeschreven onleesbaar recept. Ik naar de begane grond, naar de apotheek en daar aangekomen dacht ik even snel mijn medicijnen op te halen en lekker naar huis te kunnen. Maar nee, drie keer raden wat ik eerst moest doen? Juist ja, ik moest me voor de vijfde keer registreren!!