Bijna driekwart van de Singaporezen heeft Chinees bloed, en het is algemeen bekend dat Chinezen wel van een gokje houden. Gokken op paardenraces was enorm populair en tot aan de Covid 19 pandemie kwamen er wekelijks wel tienduizend mensen bijeen op de Singapore Turf Club om te wedden op de races.
Maar na de tijdelijke sluiting vanwege covid 19 bleven de bezoekers weg. De aantallen vielen zo tegen, nog maar een kwart van de aantallen van voor 2020 dat de Singapore Turf Club financieel niet meer rendabel was. En dus na 140 jaar besloot men de deuren te sluiten. De laatste race was op 5 oktober, maar de laatste Singapore Derby vond plaats op 21 juli. En om iedereen de kans te geven om afscheid te nemen was er die dag gratis entree.
Zowel Cindy als ik waren nog nooit bij een paardenrace geweest, en eerlijk gezegd, als er entree betaald moest worden had ik ook niet gedaan. Ik heb daar gewoon te weinig interesse voor in paardenraces. Maar goed, gratis wil ik het wel een keer meemaken. Dus wij naar de Singapore Turf Club, we hebben een paar races gezien en ondanks dat we zelf niet gokten was het wel leuk om te zien hoe de gokkers meeleven en vanaf de tribune aanmoedigingen en/of krachttermen naar de paarden gillen naarmate de race vordert.
Op een paar minuten lopen van de Singapore Turf Club zit een leuke brasserie, eentje waar ik voorheen wel vaker kwam toen Cindy daar nog in de buurt woonde en ik bij haar op bezoek ging in Singapore. Nu kom ik er hooguit eens per jaar, maar dit was een uitgelezen mogelijkheid. Er is een groot overdekt terras waar ik lekker een sigaartje mag opsteken, de service is goed en over het eten valt er ook niet te klagen. Cindy en ik hebben ons daar mooi tegoed gedaan aan wat gefrituurde snacks, een stoofpotje met heerlijk zacht rundvlees en een lekker rokertje. Vaarwel Singapore Turf Club, maar Cheval, jullie zien mij volgend jaar weer een keertje verschijnen.
