Ik heb al eerder over Pulau Ubin geschreven, een bijna onbewoond eiland voor de kust van Singapore. Er wonen nog ongeveer 40 mensen, allemaal op leeftijd, maar nieuwe bewoners zijn niet welkom. Het is nu een eiland dat gebruikt wordt voor politie trainingen en door de Singaporese bevolking als vertier. Je kunt er prachtig wandelen, je kunt er fietsen huren en dan een rondje rond het eiland fietsen.
Er is veel cultuur op het eiland, oude begraafplaatsen, oude granietmijnen, tempels enzovoort. Ubin is Bahasa voor graniet, Pulau is eiland, dus het eiland is dan ook vernoemd naar de steensoort die hier werd gewonnen in het verleden. Er is geen hotel op het eiland maar er zijn een paar plekken waar kamperen is toegestaan.
Eerder dit jaar had ik echter de kans om iets unieks te doen. Een kennis van mij helpt een oude man, Mr. Lee. Mr. Lee is 84 jaar jong, en ik zeg jong voor een reden. Hij runt een wilde plantage van ruim anderhalve hectare vol met doerian en rampboten bomen. Nu is het woord plantage iets anders dan een boomgaard waar alle bomen netjes in een rij staan, dit zijn gewoon bomen in een jungle. Het terrein is heuvelachtig en tijdens het oogstseizoen klimt de oude baas de heuvels op om vervolgens lachend tien meter een boom in te klimmen.
Mijn kennis, samen met een oude militaire vriend, helpt deze man tijdens zijn bezoeken aan Pulau Ubin en in ruil daarvoor mag hij het schuurtje gebruiken als soort van clubhuis. Een betonnen plaat met wat muren en een dak. De elektriciteit is niet heel betrouwbaar en voor water, uit een put, moet je heuvelaf en dan emmers mee naar boven slepen. En eens in de zoveel tijd gaat hij daar een weekend heen met wat vrienden.
In April ging hij weer en hij vroeg of ik mee wilde. Nu heb ik niet meer gekampeerd sinds maart 1994, mijn eerste week in Militaire Dienst, maar het leek mij wel leuk. Dus met 6 man naar Pulau Ubin, genoeg versnaperingen mee en kolen voor een barbecue. Na de plantage en de omgeving te hebben geïnspecteerd en een paar sigaren te hebben gerookt was het tijd voor een fantastische barbecue en een prachtige nacht vol goede gesprekken onder de sterrenhemel. Geen afleiding van mobiele telefoons, even een zijn met de natuur. Een civetkat probeerde nog eten te stelen van onze barbecue, we zagen tropische vogels naar hun nest trekken, er kwam een verdwaalde kolibrie ons clubhuis in.
En als je ’s nachts naar het toilet moest was het advies om flink te stampen en met een stok tegen het struikgewas te slaan zodat de slangen eerst konden vluchten. Over dat toilet gesproken, eigenlijk is het een toilet noemen te veel eer. Volgens Mr. Lee is het hokje het oudste toilet van Singapore en dat zal me niets verbazen.
Toch, ondanks het slapen op een yogamatje op een betonnen vloer, zonder airconditioning met slechts een ventilator die muskieten moest verdrijven, was het een prachtige ervaring. Ruim 24 uur zonder afleiding van mobiele telefoons, social media etc en even terug naar de natuur is heerlijk en laadt de batterijen weer heerlijk op. Ik wil dit vaker doen.
