eind juni was ik in Phuket, Thailand. Het zou eigenlijk een werktrip zijn, ik zou de scheidsrechter zijn bij een grote internationale competitie met kwalificaties wereldwijd. De laatste drie jaar ben ik de scheidsrechter in Thailand en Maleisië, volgend jaar komen daar nog wat landen bij.
Helaas werd het evenement op het laatste moment verplaatst door omstandigheden. Ik had echter de tickets en hotel al geboekt dus maakte Cindy en ik er maar een jubileumvakantie van. Eind juni 2015 zagen we elkaar namelijk voor het eerst persoonlijk na maanden van chatten, dus deze trip kreeg plots een romantisch randje.
Nu ben ik ondertussen al een flink aantal keer in Thailand geweest, in Krabi, Bangkok en Phuket. Thais eten is geweldig, maar het kan pittig zijn. Nu hou ik wel van pittig eten en ik loop in ieder Aziatisch land tegen het vooroordeel op dat blanke westerlingen geen pittig eten kunnen verdragen. Zowel in Singapore, Indonesië, Thailand en Maleisië word ik regelmatig gewaarschuwd dat eten pittig is, en vaak verbaas ik de locals dat ik de pittigheid zonder problemen aan kan.
Nu gaat het niet altijd goed, vorig jaar was ik in Phuket in een klein restaurantje in Phuket Town. Daar kreeg ik wat kleine, vaalgroene pepertjes aangeboden. Ik beet in zo’n pepertje met de gedachte “rood is heet, dit is vaalgroen dus hoe erg kan het zijn?”. Erg dus, maar ik wilde het niet laten blijken dus zei nog ‘aroi mak mak’ (dit is heerlijk) terwijl ik van binnen duizend doden stierf. Maar over het algemeen gaat het prima.
Deze trip kreeg ik ook overal de vraag of ik het eten pittig wilde of niet. Natuurlijk wil ik het pittig. We waren op een avondmarkt en ik ging voor een kebab. De kok vroeg ook de bekende pittig vraag waarop ik antwoorde dat ik het niet farang (blank) pittig wilde maar Thai pittig. De kebab was lekker, maar om nou te zeggen dat het pittig was, niet echt. Er zat wel een klein schopje aan maar geen echte kick.
Phuket Town is een druk, leuk dorpje en ons hotel is zo’n 500 meter uit het centrum, net uit de drukte en op het randje van waar de lokale mensen wonen. Ik ken deze buurt een beetje omdat ik hier vorig jaar ook verbleef, alleen in een ander hotel. Ik wist dus dat er op een paar minuten lopen een wasserette zit en een paar restaurantjes speciaal voor de Thai, waar toeristen nooit komen. Omdat we kleding moesten wassen liepen we die kant op, en besloten tijdens het wachten op ons wasgoed maar te gaan ontbijten in zo’n restaurantje. Via google translate bestelde ik kip met rijst, en dat komt altijd met een chilisaus. Nu kregen we een compleet andere chilisaus dan de chilisaus die in Singapore gebruikelijk is bij kip met rijst. Deze chilisaus was dikker met maggi als basis, donker met stukjes groene chili en boem!!! Dit was het, de chilisaus die niet aangepast is op een westerling. Eentje die mij wel een beetje deed zweten, een saus waar ik voorzichtig mee was. En het was fantastisch, zo goed dat we er de volgende dag weer hebben ontbeten, puur voor de geweldige chilisaus.
