Sinds ik in 2018 naar Singapore verhuisde, hoort één ritueel steevast bij ieder bezoek aan Nederland: boodschappen doen. Niet voor de komende dagen, maar voor de komende maanden.
Want hoe internationaal Singapore ook is, sommige Nederlandse producten zijn er simpelweg niet te krijgen. Of alleen tegen prijzen waarvan je spontaan heimwee krijgt naar de Albert Heijn. Daarom eindigt iedere vakantie steevast met een koffer vol Edammer kaas, Hela currysaus, Zaanse mayonaise, hagelslag, drop en allerlei andere Nederlandse lekkernijen.
Wat niet in de koffer past, gaat per post.
Een moeizame relatie met pakketdiensten
Dat klinkt eenvoudiger dan het is.
In de eerste jaren gebruikte ik PostNL. Dat bleek al snel een bron van frustratie. Pakketten werden zonder duidelijke reden retour gestuurd, waardoor ik uiteindelijk overstapte naar DHL. Dat werkte een tijd prima, totdat DHL de tarieven flink verhoogde en het steeds lastiger werd om pakketten af te geven bij een pakketpunt.
Daardoor bleef in Wormer uiteindelijk nog maar één realistische optie over: PostNL.
En daar begon de ellende opnieuw.
Zo werd een pakket geweigerd omdat het adres niet zou kloppen. Mijn eigen adres nota bene. Een andere keer werd een doos retour gestuurd omdat er volgens PostNL verboden goederen in zaten. Na veel uitzoekwerk bleek het om alcohol te gaan. Op zichzelf begrijpelijk, maar nergens op de website was dat duidelijk vermeld. Ik had er vooraf zelfs specifiek naar gezocht.
Het mooiste kwam daarna.
Een terugbetaling? Vergeet het maar.
Het pakket werd niet verstuurd, maar het betaalde verzendbedrag terugkrijgen bleek onmogelijk. Klantenservice, formulieren en wachttijden verder was de conclusie simpel: geld weg, pakket terug. Ik weet sindsdien waar de eerste drie letters van POSTNL voor staan, Piece of Shit.
Goedkoop is soms de enige optie
Toch blijf ik er gebruik van maken.
Niet omdat ik er vertrouwen in heb, maar omdat de alternatieven nog duurder zijn.
Wie regelmatig tussen Nederland en Singapore reist, weet hoe snel de kosten oplopen. Een extra koffer van 23 kilo kost bij veel maatschappijen al snel rond de vierhonderd euro. Zeker wanneer ik samen met Cindy vlieg, kiezen we meestal voor Singapore Airlines en dan tikt het bedrag snel aan.
Voor hetzelfde geld kan ik meerdere dozen van twintig kilo versturen.
Dus ook dit jaar gingen er weer twee dozen op weg naar Singapore.
Alles zorgvuldig verpakt. Potten en flessen volledig ingepakt in bubbeltjesplastic. Extra karton. Verstevigingen. En op iedere doos een indrukwekkende verzameling stickers met BREEKBAAR erop.
De reis van twee dozen
Beide dozen werden op exact hetzelfde moment verstuurd.
Toch kwamen ze niet samen aan.
De eerste doos arriveerde als eerste en bleek beschadigd. Ondanks alle bescherming was er een pot gebroken.
Vervelend, maar helaas niet verrassend.
De tweede doos leek spoorloos verdwenen.
Tot drie dagen later mijn telefoon ging. Aan de lijn hing SingPost in Singapore. Tijdens het transport was er blijkbaar opnieuw iets kapot gegaan en de doos lekte. De medewerker vroeg vriendelijk of ik de doos alsnog wilde ontvangen.
Dat antwoord was eenvoudig.
“Ja.”
Een dag later stond de bezorger voor de deur.
De originele doos zat inmiddels verpakt in een grote plastic zak, die vervolgens weer in een nog grotere overdoos was geplaatst. Binnenin vond ik precies wat ik al vreesde: een geopende pot, lekkende inhoud en een deel van mijn zorgvuldig verzamelde Nederlandse boodschappen bedekt onder een plakkerige laag.
Zelfs met bubbeltjesplastic.
Zelfs met breekbaarstickers.
Zelfs met extra bescherming.
De terugkeer van de blauwe trots
Gelukkig dient zich binnenkort een betere oplossing aan.
In september ga ik opnieuw naar Nederland. Dit keer alleen.
En belangrijker nog: ik vlieg terug met de nationale trots. Het vertrouwde blauw van KLM.
Het mooie van KLM is dat een extra koffer op de terugweg minder kost dan het versturen van een doos via PostNL. Dat maakt de keuze bijzonder eenvoudig.
Dus zodra het ticket geboekt is, reserveer ik standaard een extra koffer.
De boodschappenlijst ligt inmiddels al klaar.
Edammer kaas.
Hela currysaus.
Zaanse mayonaise.
Hagelslag.
Drop.
En waarschijnlijk nog een paar dingen waarvan ik pas ontdek dat ik ze gemist heb zodra ik weer door een Nederlandse supermarkt loop.
Sommige tradities zijn nu eenmaal sterker dan gezond verstand.