Ik zat in 1994 in militaire dienst, eerst een maand opleiding in Bussum, daarna een maand opleiding in Middelburg en daarna 7 maanden paraat in Nunspeet. En als je vraagt wat de rode draad is van deze periode dan zeg ik ‘drank’. Ik moet echt in die negen maanden vele honderduizenden hersencellen hebben doorgedronken.
In Middelburg was het zo erg met onze groep dat de kazerne werd drooggelegd, en toen dat niet hielp omdat we iedere avond gingen stappen, mochten we de kazerne niet eens meer af, en werd er gecontroleerd of we om 11 uur op de kamer waren. Kwart over 11 zaten wij dus weer aan het bier in de stad. Gouwe tijden.
Toen Nunspeet, er was een episode waarbij we ongevraagd een viertonner mee namen om het WK te kijken in een kroeg in het dorp, wat met een sisser afliep omdat we betrapt waren maar waar ik heen wil is een eskadron feest. Groot feest, diverse bataljons en de luitenant die verantwoordelijk was voor het feest had het lumineuze idee om een stoplicht bij de bar neer te zetten met een afstandsbediening, bij groen licht was het bier gratis. Het duurde niet lang voordat ik een grote zaklantaarn uit het magazijn had gehaald, en een schroevendraaier. De kap losschroeven, de rode lamp losdraaien en de zaklantaarn achter het groene glas leggen. Het duurde zeker een uur voordat de luitenant door had wat er nu eindelijk aan de hand was, maar toen was de helft al ladderzat. Het entertainment die avond was een slangenbezweerster, en toen ze vrijwilligers zocht die een grote boa om de nek durfde te nemen stond ik vooraan. Zo’n slang is zwaar, groot en voelt raar aan, niet vies en slijmerig zoals ik verwachte maar meer als een gladde brandweerslang.
En dan zijn we op het onderwerp waar ik wilde zijn. Slangen. Ik heb een haspel met wieltjes voor een grote tuinslang. Ideaal voor iemand met een flinke tuin.
Gratis op te halen in Wormer, geen ongevraagde pb’s
Ik ben best een keukenprins vind ik van mezelf, en die reactie krijg ik ook van anderen als ze wel eens bij mij eten. Ik ben geen professionele kok, dat niveau haal ik niet, masterchef zal ook iets te hoog gegrepen zijn maar ik kan mij aardig redden, durf te experimenteren en 99 van de 100 keer slagen de experimenten ook.
Bakken, daar ben ik een stuk minder bedreven in. Ik wil dat wel onder de knie krijgen, zowel brood als taarten, en ga ook les krijgen in Singapore. De vrouw van de leraar Nederlands van mijn vrouw is een hobby bakker en heeft al aangeboden om mij een paar lessen brood bakken te maken, en een vriendin bakt semi-professioneel taarten, die gaat mij ook wat truuks leren.
Als ik meer ga bakken heb ik een goede mixer nodig, niet de oude simpele mixer die ik nu gebruik voor de incidentele cake (op dit moment staat er trouwens een cake in de oven, half normaal, half chocolade, daar gaat een chocolade glazuur over met amandelschaafsel) of een keer wat slagroom dat opgeklopt moet worden. De mixer, inclusief deeghaken, mag dus opgehaald worden in Wormer.
Ik ben geboren in 1972, dus toen ik in de periode zat waarin kinderen zich muzikaal ontwikkelen was Level 42, de Engelse pop funkband van bassist Mark King erg populair in Nederland. En Nederland was populair bij Mark King, want zowel zijn eerste als zijn huidige tweede vrouw zijn Nederlands, en qua naam lijken ze aardig op elkaar, Pia en Ria. En nee, dit verzin ik niet, dit is echt waar.
Nu denk je wellicht ‘waar gaat dit heen?’. Dat zal ik nu verklappen, naar een waterkoker. Level 42 had een aantal hits, waaronder ‘hot water’, een aanstekelijk nummer dat ik nu waarschijnlijk niet meer uit mijn hoofd krijg tot ik morgenochtend in Zwembad het Zwet spring, waar het water niet ‘hot’ is, maar gelukkig ook niet zo koud dat mijn ballen ‘s middags opnieuw moeten indalen. Dat was vorig seizoen wel anders, voor mijn gevoel zwommen we toen in water waar Sven Kramer een uur later rondjes op ging schaatsen in de voorbereid op het OKT.
Mijn waterkoker mag dus weg, gratis op te halen in Wormer, geen ongevraagde pb’s
In de jaren 90 was hij daar plots, een wat vreemd ogende man met een nog vreemdere naam die hypnose enorm populair maakte, Rasti Rostelli. Of Pasta Pastrelli zoals ik hem noemde. En iedere keer als ik deze spaghetti bewaarbus zie dan denk ik aan hem.
Ik ben gek op pasta, de Italiaanse dan, niet de hypnotiseur, maar kies toch meestal voor penne, lasagne, tagliatelle of rigatoni in plaats van spaghetti, wat wel te zien is aan de recepten op mijn site www.ferdinandpiet.nl/recepten . Ik vind die lange slierten gewoon lastig eten. Dus deze spaghetti bewaarbus heeft de selectie van spullen die mee mogen naar Singapore niet gehaald.
Op te halen in Wormer, geen ongevraagde pb’s
De kans dat iemand hier de Amerikaanse bassist T.M. Stevens kent is klein, ondanks dat hij in de muziekwereld een grote reputatie heeft. Ik kon hem ook niet tot een promotor/tourmanager die ik kende vanuit drieluik mij de tip gaf. En zijn funkrock past wel in mijn straatje.
Een paar maanden later trad T.M. op in drieluik, dat was ergens in 1996, op een zondagavond. Ik had ondertussen zijn cd gekocht maar ook een Japanse import in een zuurstokroze doosje. Ik moest die zondag werken in drieluik en liet mijn cd’s door hem signeren. Hij was blij verrast dat iemand in Europa die import had. Na het geweldige optreden wilde hij met de band Amsterdam in, dus een collega en ik mee met de tourbus en daarna de stad in, natuurlijk moest er een rondje wallen bij. T.M heeft lange, kleurrijke dreadlocks en op een gegeven moment werd er hard door iemand geroepen ‘hey, dat is milli vanilli’ waarop T.M. met een grote grijns op zijn gezicht op de foto ging met die gasten.
Daarna met z’n allen nog even wat drankjes genuttigd in de hotelbar tot het OV weer reed en ik terug kon naar Wormer. Ik woonde nog bij mijn ouders, werkte bij de ABN AMRO in de Bijlmer maar had de maandag vrij genomen. Mijn moeder wist dat niet, en ging flink uit haar plaat toen ik om 8 uur ‘s morgens in kennelijke staat binnen kwam waggelen terwijl mijn ouders en zusje aan het ontbijt zaten. ‘En je moet over een half uur naar je werk maar komt nu stomdronken thuis’ waarop ik reageer met ‘ik ga slapen’.
Behalve deze leuke herinnering aan deze avond heb ik ook de concertposter nog, ingelijst en wel. Als je denkt ‘ik loot mee puur voor de lijst’ vind ik dat prima, maar let op, het glas is gebroken.
Op te halen in Wormer, al verwacht ik geen interesse omdat niemand hem kent , geen pb. 
Kleren maken de man zegt het spreekwoord, maar wat het afmaakt is een hoed. En ik heb er een aantal. Teveel om mee te nemen naar Singapore, ik heb er vier uitgekozen die mee mogen en de rest blijft hier.
Ik had ooit een prachtige Panama hoed, maar die is op de luchthaven van Atlanta gestolen toen al mijn spullen door de scanner moesten. En ik heb ooit uit nood een cowboy hoed gekocht in Nicaragua om de zon uit mijn ogen te houden nadat ik op Miami AirPort mijn zonnebril was verloren, die hoed gaat echter ook mee naar Singapore. In de hoofdstraat van Esteli, de stad waar ik was, zit de casa de sombrero, een hoedenwinkel en ik kocht de mooiste en duurste hoed die ze hadden voor het schokkende bedrag van maar liefst $20. Een witte hoed natuurlijk, want als fan van western films wist ik dat de ‘good guys’ altijd een witte hoed droegen.
Het gaat om een zwarte vilten hoed, een aantal fedora’s en twee flatcaps, allemaal maat 58.
Een bruine flatcap van stro
een lierys flatcap van 100% katoen in antraciet
Een zwarte fedora 30% katoen 70% polyester
Een rode fedoda, gekocht in Singapore
Een zwarte ‘maffia’ hoed van wol, Made in italy.
Geef duidelijk aan welke je wilt. Ophalen in Wormer, geen ongevraagde pb’s
Je kent het wel, je laat je vrouw een keer in je auto rijden en je hebt gelijk een kras in de lak. Of de kindjes van de buren hebben tijdens het spelen op straat een creatieve bui. Je parkeert bij de supermarkt en er rijdt iemand met een winkelwagentje langs je net geboende trots. Een kras die wel opvalt maar te klein om de auto te laten spuiten, bloedirritant toch?
Als je dit herkent, dan is deze krasverwijderaar wellicht iets voor je. Of het werkt, geen idee want het zit nog in de verpakking. Mijn vrouw rijdt namelijk geen auto, mijn buurtkinderen zijn niet creatief en ik loop naar de supermarkt, dit spul heb ik nog nooit nodig gehad.
Toen ik inspiratie zocht voor deze advertentie begon ik spontaan ‘baby makes her blue jeans talk’ van Dr. Hook te zingen. Nou ja, alleen dat stukje dan want de rest van de tekst ken ik niet, het is een nummer uit mijn jeugd dat ik al jaren niet meer heb gehoord.
Wat bied ik dan aan? Geen blauwe jeans, ook geen baby want dat is tegen de groepsregels, ik heb haakjes in verschillende vormen. De meeste gebruikt maar zijn prima herbruikbaar met wat dubbelzijdige tape.
Ik heb 5 haakjes met een vierkant plaatje, ik heb er 11 van de kleine ronde, 15 ovale en dan twee stuks met een gleuf.
Ik kan natuurlijk vragen ‘wie wil welke en hoeveel’ maar dan moet ik gaan puzzelen om aan de diverse wensen te voldoen dus doe ik het als één volle set weg. Gratis op te halen in Wormer, geen ongevraagde pb’s