Jaren geleden werkte ik bij een klein bedrijf in Amsterdam. Een bedrijf waarbij we flink flexibel moesten zijn, ondanks het schamele salaris dat de narcistische eigenaar ons betaalde, terwijl hij wel flink aan het spenderen was. Natuurlijk is het prima dat het bedrijf succesvol was en dat hij genoot van het leven, maar zorg er dan ook voor dat de mensen die het bedrijf succesvol maken daar waardering voor krijgen, zowel in financieel opzicht als in mentaal opzicht. Maar beide waren ondermaats.
Ikkan een paar hoofdstukken schrijven over wat ik binnen dat bedrijf heb meegemaakt, hoe ik in twee jaar tijd iedereen die er werkte toen ik daar begon heb zien vertrekken en alle opvolgers heb zien vertrekken. Hoe ik mezelf maar zoveel mogelijk in de buitendienst inplande zodat ik niet op kantoor hoefde te zitten, de strijd die ik ben aangegaan omdat de eigenaar te beroerd was om een handsfree in de auto te installeren, maar wel verwachtte dat we ten alle tijde onze mobiele telefoons opnamen, met het risico op een boete die we uit eigen zak zouden moeten betalen. Over de keer dat ik een computer van hem moest aansluiten op een bepaald stopcontact en de volgende dag de wind van voren kreeg omdat ik de computer daar op had aangesloten. Mensen die mij kennen weten dat ik verbaal wel uit de slof kan schieten, maar dat ik fysiek geen vechtersbaas ben, ik kan me de laatste klap die ik uitgedeeld heb niet meer herinneren, dat is de nog in de vorige eeuw geweest, maar deze werkgever heeft mij ooit zo ver gekregen dat ik een waas voor mijn ogen kreeg en zonder de freelance IT’er die toevallig die dag op kantoor was had ik nu een strafblad gehad en waarschijnlijk heel wat jaartjes achter de tralies doorgebracht vanwege moord. Hij kreeg mij zo over de zeik dat ik met een balk hout zijn kantoor in liep om hem aan gort te slaan, de IT’er zag dat en zei heel rustig “geef dat maar aan mij Ferdinand” waardoor ik uit mijn waas kwam, gelukkig maar. De volgende dag heb ik mijn ontslag ingediend, ik was enorm geschrokken van mezelf en wilde niet weer in die situatie komen.
Een andere episode, de eigenaar gaat een maand op vakantie naar Indonesië, terwijl wij, onderbetaald dat we waren, het bedrijf moesten leiden. Bij terugkomst had hij voor iedereen een beeldje mee uit de Boedistische of Hindoeïstische cultuur. Welke van de twee precies weet ik niet, ze hebben aardig wat raakvlakken en mijn kennis van die culturen gaat niet heel diep, wat ik er van weet is wat ik me herinner van de uitleg die ik in 2005 kreeg bij de Prambanan en Burubudur tempels op Java. Maar goed, ik kreeg en beeldje van Ganesh, een Hindu god van wijsheid en kennis, en de beschermer van reizigers, met de uitleg ‘jij doet de planning, je bent dus de beschermheilige van onze buitendienstmedewerkers en je hebt veel kennis en wijsheid’. Leuk hoor, ik had liever een loonsverhoging naar een normaal salaris in plaats van het minimum van het minimum, plus een werkgever met normaal gedrag.
Ik heb het beeldje altijd in een raamkozijn laten staan, maar nu met de emigratie op handen, gaat het lekker weg. Iemand anders, die het meer kan waarderen dan ik, mag het op komen halen in Wormer. Geen ongevraagde privé berichten, daar hou ik niet van.
