Filmwaardige belevenissen deel 1

      Geen reacties op Filmwaardige belevenissen deel 1

Op de facebook pagina van mijn Ajax gabber Rodney was onlangs een draadje te zien met “Wat is je meest filmische moment in je leven geweest? Zo’n moment waarvan je denkt: ‘Ja, dat past nou mooi in een film.’ En daar heb ik er wel een paar van. Van komisch tot angstig. En het bracht mijn grijze massa in actie, terugdenkend aan sommige van die momenten. En ik heb besloten om ze met jullie te delen. In diverse etappes, niet chronologisch, maar gewoon wanneer ik weer zo’n verhaal herinner. Rodney schrijft ook leuke stukjes op http://www.rodzooi.nl

Het eerste verhaal stamt uit december 2001. Een maand eerder was ik beginnen als call-dispatcher bij Memorex-Telex in Amsterdam Zuidoost. De Bijlmer. Uitzicht op de Arena, en in de lunchpauze even naar het Bijlmerplein voor een broodje moksi meti van de Deli Company. Die waren heerlijk, maar als ik de meest recente recensies lees is de kwaliteit wat achteruitgegaan. Aangezien ik toch geen varkensvlees meer eet, en mondjesmaat ander vlees en omdat de Bijlmer nu zo’n 10.500 kilometer uit de buurt ligt zal me dat aan mijn dikke achterwerk oxideren. 

Enfin, Memorex-Telex dus. Een van oorsprong Duits bedrijf met een hoofdkantoor in Frankfurt. En de manager van mijn afdeling in Amsterdam was ook een Duitser, Wolfgang. In december zat ik dus nog in mijn proeftijd maar ik werd toch naar het hoofdkantoor in Frankfurt gestuurd voor een korte training. En daar komt het probleem. Ik versta Duits, ik kan Duits lezen, maar zodra ik het moet praten sla ik helemaal dicht. Dat gaf daar op kantoor al een probleem, want ondanks dat de gemiddelde leeftijd rond de 30 lag sprak er maar 1 persoon voldoende Engels om mij in te werken. Na de eerste werkdag terug naar het hotel, ergens in een buitenwijk. En tot mijn grote verrassing was het restaurant van het hotel gesloten. De hoteleigenaar zei “loop deze straat uit, dan linksaf, daar is een station. Dan moet je een paar stops die kant op (wijzende naar een richting), daar is een halte waar allemaal restaurants zijn. Ik weet alleen niet hoe die halte heet”. Daar had ik dus niet heel veel hulp aan, maar ik dacht “kom, op het station kunnen ze me wel verder helpen”. FOUT!!!!!!

Het station had namelijk geen loket, alleen kaartjesautomaten. En als je niet weet waar je naar toe moet is dat lastig. Ik sprak een paar mensen aan in het Engels, maar ze begrepen me niet of weigerde me te helpen. De trein kwam, dus ik stap in en ga op zoek naar de conducteur. Dat waren 4 oudere dames. En de hoofdconducteur begint gelijk te schreeuwen “sie sind in Deutschland, sie mussen Deutsch sprachen” en schrijft een boete uit. Ik geloof uit mijn hoofd dat het 30 D-Mark was, maar het kan ook het dubbele zijn geweest. Aangezien ik een kaartje wilde kopen en dus niet bewust aan het zwart rijden was weigerde ik. Dat liep uit op een hoop commotie en die ouwe tang bleef maar schreeuwen dat ik Duits moest praten. 3 stops later stond de politie klaar, de ouwe tang de trein uit, ik de trein uit. En ik leg de situatie uit aan de agent. De agent verstond wel Engels. Hij begreep mijn situatie. Wat hij niet wist dat ik een heethoofd kan zijn en dat ik al zeker honderd keer tot 10 had geteld als die ouwe kut weer stond te blèren alsof ze de rijksdag toesprak ergens tussen 1940 en 1945.

Om een lang verhaal kort te maken, de agent beloofde me te helpen maar ik moest die boete toch echt betalen. Omdat een maand later de Euro in zou gaan had ik echt van jan en alleman handjes met Duitse marken gekregen. Recalcitrant als ik ben dacht ik “als jullie mij fucken, dan fuck ik terug” en ik begon de boete uit te tellen in de kleinste nominaties mogelijk. Op dat moment begint die ouwe geit weer te gillen, nu tegen de agent “waarom betaalt hij jou wel en mij niet”. Op dat moment ontplofte mijn hoofd alsof het Dresden was tijdens het bombardement van de geallieerden in februari van 1945. Ik had me al die tijd enorm ingehouden, maar er was nu geen houden meer aan. Mijn enorme frustratie en woede kwam tot een uitbarsting waar Vesuvius jaloers op zou zijn. Met luide stem knalde ik door de stationshal “Listen the fuck up Eva Braun, when you come digging holes in our coast, you don’t speak Dutch do you? This is a combined Europe, not the third Reich. It is two thousand fucking one, not 1940!” En daarna draai ik me om naar de agent en vraag hem waar ik naar toe moet. Hij weigert en zegt dat hij me niet helpt omdat ik zijn land heb beledigd. Al volledig over de rooie vlieg ik het gordijn in natuurlijk en schreeuw hem toe “has this country changed in 60 years or not? If your mother proud of you? Hitler would be!”  En dat was het moment waarop ik achter in de auto werd gezet en mee mocht naar het bureau om af te koelen.

Nu loopt het met een sisser af. Na een paar uur in een Duitse politiecel te hebben gezeten kwam er een nieuwe agent binnen. Die nam rustig de tijd, zei dat hij mijn verhaal had gehoord. Hij vertelde ook dat hij ieder jaar naar Nederland kwam op vakantie, dat hij Nederlanders leuke mensen vond en dat hij het wilde oplossen. Dus als ik mijn excuses aan zou bieden aan zijn collega dan zou het zonder verdere gevolgen afgelopen zijn. Op dat moment was ik al genoeg afgekoeld om de verstandige beslissing te maken om mijn excuses aan te bieden en een taxi terug naar het hotel te pakken. Ja, nu wel een taxi, en bij nader inzien had ik die maar gelijk moeten nemen van het hotel naar de binnenstad.

Maar daar blijft het niet bij, want Wolfgang is er nog. Zodra ik in het hotel was belde ik mijn maatje Niels, die ook mijn directe collega was. Niels lachte zich een breuk. Die donderdagochtend vloog ik terug naar Nederland en ging ik weer aan het werk. Op het moment dat ik ingelogd was kwam Wolfgang ons kantoor binnen. Die vroeg “hey Ferdinand, hoe was het in Duitsland?” waarom Niels brult “hij is gearresteerd”. Wolfgang kijkt mij vragend aan en zegt “waarom?”. Ik zat nog in mijn proeftijd en kan dus moeilijk tegen mijn Duitse manager herhalen wat ik tegen die Eva Braun Wannabee en die lul van een agent zei. Ik kwam er mee weg door te zeggen “just a simple misunderstanding Wolfgang, nothing serious”.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *