Filmwaardige belevenissen deel 2

      Geen reacties op Filmwaardige belevenissen deel 2

Vorige week schreef ik iets over filmwaardige momenten uit mijn leven en de inspiratie voor de post. Het tweede verhaal dat wel een blogpost waard is stamt uit 2005. Een reis naar Singapore en Indonesië met mijn maatje Philip, zijn Indonesische vrouw Ria, en hun twee kinderen van toen 4 jaar en 18 maanden.

We gingen eerst een paar dagen naar Singapore voordat we naar Indonesië vlogen. We zouden een paar dagen bij Ria d’r ouders blijven, en daarna zouden Philip en ik door Indonesië gaan trekken. Yogyakarta, dan weer even naar de familie in Jakarta voor kerst, en dan een weekje naar Bali met Ria en de kids. Maar goed, het is Indonesië dus de halve familie kwam mee naar Bali. 

Eerst dus naar Singapore, en alhoewel dit niet het filmwaardige verhaal is is het wel een leuk zijstapje. Terwijl Philip en ik een duik namen in het zwembad van het Excelsior Peninsula hotel boekte Ria een toeristische trip door Singapore voor ons. Ria wist niets van mijn enorme hoogtevrees. De dagtrip was inclusief een vogelshow en een dolfijnenshow op Sentosa eiland. En terug van Sentosa met de kabelbaan, iets wat ik niet wist. Je komt door een souvenirshop bij de kabelbaan. Trappetje af, hoek om en dan zie je de kabelbaan. En dat was het moment waarop ik een halve hartverzakking kreeg en zo bleek werd als het maar zijn kon. Het leven kan veranderen want 10 jaar later vroeg ik Cindy ten huwelijk ….. in de kabelbaan. En nu hebben we een abonnement.

In Jakarta hadden we een moment dat wel uit een film kon komen. Philip, Tommy (zijn zwager) en ik gingen poolen. In een poolcentrum van twee verdiepingen. En op iedere verdieping was er 1 privé kamer met een pooltafel en een karaoke set. Wij namen de kamer op de begane grond en na een uurtje poolen werd de kamer boven ons ook in gebruik genomen. Niet om te poolen, maar karaoke. Volume op 12, Still loving you van The Scorpions met een valse stem en een enorm Aziatisch accent. Ik lag languit op de pooltafel en kon echt niet meer stoten. We zijn nu ruim 15 jaar later en nog altijd begin in te gniffelen als ik dat nummer hoor.

Dat was echter ook niet het verhaal waar ik op doel. Dat gebeurde in Yogyakarta. We hadden een hotel en werden met een klein busje opgehaald vanaf de luchthaven. De reis naar Yogyakarta was ook al bijzonder want we hadden tickets voor stoel 35 A en C. We vlogen met Lion Air. We gaan het toestel in, rij 30, rij 31, rij 32, rij, rij 34, rij 36 ?!?!?!?! Rij 35 bestond helemaal niet. De stewardess zei “maakt niet uit, ga maar ergens zitten”. Anyway, de route naar het hotel duurde een minuut of 15 en ging over goede wegen. Weliswaar door de stad, maar gewoon nette, brede straten. We bezochten de Prambanan tempel die dag. De volgende dag gingen we naar de Borobudur. En op de weg terug in het busje sloeg de chauffeur plots van de hoofdweg af in een wirwar van smalle straatjes. Het ging er steeds grauwer uitzien. Graffiti op de muren, de wegen waren niet meer verhard, de huizen zagen er ook niet meer bewoonbaar uit. Philip en ik keken elkaar bezorgd aan, want dit leek wel iets uit een film. Zouden ze ons beroven of werden we ontvoerd. Net voordat we besloten om de chauffeur en zijn compaan met geweld te doen stoppen en te vluchten draait het busje een hoek om. We stonden voor ons hotel. De chauffeur wist een sluiproute. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *