Quarantaine

      Geen reacties op Quarantaine

Ik schrijf dit vanuit quarantaine. Dag 11, maar als jullie dit lezen is het dag 12. En tot dusverre valt het me enorm mee. Ik keek er als een beer tegenop. 14 dagen moederziel alleen in een hotel, zonder menselijk contact. 

Er staat een tafeltje voor de deur, of eigenlijk, het hotelmanagement heeft één van de twee nachtkastjes uit de kamer gehaald en voor de deur gezet. Daar wordt drie keer per dag een maaltijd neergezet en die mag je pakken. De deur mag ook open om je vuil buiten te zetten, maar daar blijft het bij. Geen wandeling, niet ff lekker naar het zwembad of een hapje eten in het restaurant of bij een stalletje op straat. En dat is best een dingetje aangezien ik in een hotel in Little India zit. Vanuit mijn hotelkamer kan ik Mustafa Center zien, een grote winkel waar ze echt van alles verkopen en die 24 uur per dag open is. Mustafa Center is echt een icoon in Singapore. En rond Mustafa zitten allemaal geweldige Indische restaurantjes, maar ff naar beneden voor een prata of een portie Gobi manchurian zit er niet in.

Cindy werkt letterlijk om de hoek van het hotel. Nu werkt ze door een studie maar 1 dag in de twee weken maar ze kon daardoor wel na haar werk een keer verse sushi brengen. En ja, dat eet ik als flexitariër wel. Veel mensen denken dat ik vegan of hardcore vegetariër ben, maar dat is dus niet zo. Ik vermijd dierlijke producten zoveel mogelijk, maar soms maak ik een uitzondering. En sushi is zo’n uitzondering. Instant noodles en blikjes frisdrank zaten ook in de care packages van Cindy. Zeker met een jetlag is het handig om wat eten in de kamer te hebben dat je zelf kunt bereiden. Maar over eten, en het eten dat ik hier krijg, schrijf ik iets na de quarantaine inclusief foto’s van iedere maaltijd.

Ik ben heel lang vrijgezel geweest en dat helpt mij nu. Ik kan prima alleen zijn, ik ben het jarenlang gewend geraakt en het zit nog altijd in mijn systeem. Als ik al 20 jaar getrouwd zou zijn had het me zwaarder gevallen denk ik. En ik had ook nog eens een grote klus, ik moest heel veel teksten schrijven voor een opdrachtgever. Plus stukken tekst voor mijn eigen bedrijf. Dus de eerste 10 dagen bestonden uit eten, slapen, douchen en schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Ik had voor de zekerheid mijn laptop vol staan met films en series, maar ik ben nergens aan toe gekomen. Ja, twee afleveringen van Snow Piercer op Netflix. En de grote televisie in de kamer heeft nog geen seconde aangestaan.

Het is wel een prima hotel overigens, 99% rookvrij nu. Voor mijn komst 100% maar je gaat mij niet 2 weken opsluiten en verwachten dat ik geen sigaar opsteek. Cindy had in het care package ook mijn Lampe berger gestopt op mijn verzoek. Dat is een olielamp die de lucht ioniseert en de geur verwijderd. En dat werkt prima. Klapraampjes open, de ventilator van de airconditioning aan, en na afloop de Lampe Berger een half uurtje aan en je ruikt niets. En als ze het wel ruiken, tja, dan maar $300 betalen. Dat is nog geen 22 dollar per dag.

Cindy kwam zwaaien toen ze mijn care package kwam brengen. Aqila is alleen in het weekend bij ons, dus toen ze een dag later bij Cindy kwam was haar eerste vraag of ik al in het hotel zat. En ze wilde komen zwaaien. Dus vanuit mijn kamer op de 16de verdieping zag ik mijn vrouw en dochter als kleine stipjes naar me zwaaien. Dan voel je je gelijker tijd gesteund en eenzaam. Dit weekend was het eerste wat Aqila vroeg “kunnen we naar papa zwaaien”. Nog een paar dagen en dan kan ik zowel haar als Cindy een dikke knuffel geven, daar ben ik enorm aan toe.

De komende dagen kan ik nog even verder werken aan wat achtergrondartikelen voor Ministry of Cigars, artikelen die wat dieper ingaan op dingen dan alleen simpel nieuws. Zodat ik de komende maanden ook genoeg specials heb staan voor de zondagen. Ik pak nog een glas water en wacht op mijn volgende maaltijd.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *