Koffie, ik was nooit een fan. Vreemd genoeg wel qua smaak, maar niet qua drank. Koffiesmaak in ijs, heerlijk. Koffiesmaak in gebak, fantastisch, koffiesmaak in snoep, prima. Maar als drank? Nee, dank je. Tot een aantal maanden terug, plots genoot ik van een koffietje. Bij een Vietnamees restaurant probeerde ik een Iced Vietnamese Coffee en dat was zo lekker. Sindsdien maakte ik ’s morgens regelmatig een kop koffie. Niet dagelijks, en met suiker want zwart is me te bitter. Op kantoor, want daar hadden we zo’n nespresso apparaat staan.
Maar toen verloor ik mijn baan, daar loopt nu nog een rechtszaak over want de werkgever handelt het niet netjes af, maar dat terzijde. En dus was een luxe koffie plots best wel werk met de French press die Cindy gebruikt voor haar koffie. Tot mijn grote mazzel ging een goede vriend van mij echter verhuizen en in z’n nieuwe huis heeft hij een professionele koffiemachine, voor z’n vrouw want zelf drinkt hij het niet. En hun DeLonghi Magnifica S zocht een nieuw huis, dat nieuwe huis werd onze keuken. Dus nu is een espresso slechts een kwestie van een druk op de knop.
Maar het is niet de espresso waar ik fan van ben, maar een iced latte. Een dubbele espresso met wat opgeklopte melk, ijs en een beetje karamel siroop. Heerlijk. Zeker in het altijd warme Singapore is een koude koffie lekkerder dan een warme.
Wat ik echter nog moet proberen te maken is Kopi Peng. Dat is een ijs koffie met zowel melk als gecondenseerde melk, maar ik moet uitvogelen in welke hoeveelheden. Of een Kopi Cino, een Aziatische versie van Latte die ik kocht bij een stalletje om de hoek van mijn vorige werk.
