In 2003 viel de VS, met steun van dezelfde NAVO die nu de zittende Amerikaanse president openlijk onder druk zet, Irak binnen. De officiële redenen? Massavernietigingswapens en banden met terrorisme. Beiden bleken ongegrond – een VN-commissie had al vóór de invasie vastgesteld dat er geen bewijs was voor het bestaan van die wapens. De werkelijke drijfveren lagen ergens anders: olie, de belangen van de wapenindustrie, en een zoon die zijn vaders werk wilde ‘afmaken’.
George W. Bush snapte niet waarom zijn vader, George W.H. Bush, Saddam Hoessein na de Golfoorlog van de jaren ’90 had laten zitten. En dus besloot junior het klusje alsnog te klaren – met alle rampzalige gevolgen van dien. De opmars van IS, het zogenaamde kalifaat en het verwoeste Syrië waren direct of indirect het resultaat van deze roekeloze strategie.
Enter: Comical Ali
Tijdens de korte maar allesbepalende invasie van Irak werd één man plots wereldberoemd: Mohammed Saeed al-Sahhaf, ook wel bekend als “Comical Ali” of “Bagdad Bob”. Als Iraaks minister van Informatie stond hij voor de camera’s schaamteloos te liegen, in een mate die tegelijk absurd en vermakelijk was. Zijn beroemdste uitspraak: “Er zijn geen Amerikaanse tanks in Bagdad” – terwijl die op minder dan een kilometer van zijn persconferentie stonden.
Hij werd het symbool van een regime in ontkenning, een clowneske woordvoerder die zelfs in het westen op een vreemde manier geliefd werd om zijn surrealistische loyaliteit. Inmiddels leeft hij in de Verenigde Arabische Emiraten, ver weg van de schijnwerpers.
De Nieuwe Versie: Karoline Leavitt
Fast forward naar vandaag. Comical Ali wordt inmiddels links en rechts ingehaald door figuren als Karoline Leavitt, de jonge, knalrechtse woordvoerder van Donald Trump. Waar al-Sahhaf zijn leugens nog bracht met een knipoog en zichtbaar ongemak, spreekt Leavitt haar onwaarheden uit met een griezelige overtuiging. En dat maakt het gevaarlijk.
Haar uitspraken zijn zo doelbewust misleidend, zo gecoördineerd met de retoriek van “de mango Mussolini” (zoals Trump door zijn tegenstanders wordt genoemd), dat je bijna zou vergeten dat dit geen satire is. In tegenstelling tot Bagdad Bob, die overduidelijk wist dat hij loog, lijkt Leavitt haar eigen verdraaiingen van de werkelijkheid nog te geloven ook.
Van Komisch naar Verontrustend
De ironie? In 2003 lag Amerika dubbel van het lachen om Bagdad Bob. In 2025 lacht hij vermoedelijk terug – elke keer als hij Leavitt op televisie ziet. Wat ooit komisch was, is nu ronduit verontrustend geworden. We zijn van groteske leugens gegaan naar geloofwaardige desinformatie, van slapstick naar propaganda met impact.
Bagdad Bob was een bijfiguur in een tragische oorlog. Karoline Leavitt is een actief speler in een politieke cultuur waarin waarheid ondergeschikt is gemaakt aan macht. En dát is pas echt gevaarlijk.
