Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst in een situatie terecht ben gekomen met opgewonden standjes die al schuimbekkende liepen te dreigen en mij uitdaagde tot een gevecht. Online wel, figuren zoals Frank Huisman en Robert Rijnshoeven, die zich als ware toetsenbordhelden al schuimbekkend achter hun computer zitten op zoek naar mensen die het niet met hun beperkte wereldbeeld eens zijn om dan op duizenden kilometers afstand even wat stoere taal te uiten, want dat is zo lekker veilig. Maar in het echte leven? Dan moet ik toch al snel terug naar de vorige eeuw denk ik.
In de afgelopen paar weken was het echter twee keer raak. In twee verschillende landen. Eind juni waren Cindy en ik in Indonesië met onze vrienden Philip, Ria en hun twee volwassen zoons. Zij waren al in Indonesië en wij zouden ons bij hen voegen in Semarang op Oost-Java. Van Semarang zouden we met een taxibusje naar Jepara gaan voor een nacht. De volgende dag stond er een lange reis met een veerboot op het programma naar het prachtige Karimunjawa. Binnenkort schrijf ik meer over deze trip, ik wacht nog op wat videobeelden gemaakt met de drone van Timothy, één van de zonen van Philip en Ria.
Goed, Cindy en ik vlogen van Singapore naar Jakarta bij gebrek aan een directe vlucht naar Semarang. Na een transfer van een paar uur vlogen we door naar Semarang waar een taxibusje op ons stond te wachten. Philip en familie zouden een half uur later per trein aankomen, het busje bracht ons eerst naar het station en toen naar Jepara. De rit is slechts een kilometer of vijftig maar duurde drie uur. En de conditie van de weg? Ach, de stappenteller op mijn telefoon registreerde 1500 ‘stappen’ vanwege het gehobbel.
Jepara is mine!
Ons hotel voor die nacht had een restaurant en omdat we allemaal moe waren van een lange dag reizen besloten we daar maar te gaan eten. Naast onze tafel, 7 personen, was er nog een tafel bezet. Een Italiaan van middelbare leeftijd die schijnbaar in Jepara woont en daar een meubelzaak heeft zat met twee vrouwen aan een tafel. Het was overduidelijk dat één van die vrouwen geen interesse had in hem maar wellicht wel in de andere vrouw. Die Italiaanse aso zat echter te zoomen met iemand en had het volume op 10. Ik was het op een gegeven moment zo zat dat ik naar hun tafel ging en vroeg of het volume zachter kon omdat wij onze eigen conversaties niet eens konden horen.
Die arrogante Italiaan was daar niet van gediend en bleef mij maar boos aanstaren. Nu ben ik daar niet van onder de indruk, dus ik hef mijn glas nog naar hem. Op het moment dat wij klaar zijn met dineren staan we op en vertrekken we. Ik liep voorop en die Italiaan staart mij weer boos aan, zegt iets onverstaanbaars waarop ik hem toebijt dat hij nu zo hard kan schreeuwen als hij wil want er zijn geen andere gasten meer. Ik loop daarna door en op het moment dat ik buiten sta en me omdraai zie ik dat Philip met hem aan het discussiëren is. Tweestrijd, loop ik terug naar binnen dan ontploft de boel zeker, maar aan de andere kant kan ik Philip ook de boontjes niet laten doppen. De Italiaan maakte de keuze makkelijk want hij staat op, komt naar buiten en loopt te dreigen dat hij ons allemaal wel aan kan. Nu ben ik geen kleine jonge, Philip is geen kleine jongen, Tim is geen kleine jongen en zowel Ria en Cindy staan ook hun mannetje wel. Maar goed, wij zijn wijzer en gaan niet op zijn geschreeuw en provocaties in. We weten dat als we heb een welverdiende tik geven voordat hij de eerste klap uitdeelt wat er dan gebeurt. Dan belt hij huilend de politie en zijn wij de pineut. Dus het mannetje maar dreigen, en zodra zijn lesbische vriendin of de andere vrouw hem probeerde tegen te houden werd zijn gedrag alleen maar wilder. Een pure poser! Die ene vrouw beet mij nog toe dat ik erg onbeleefd was. Ik heb haar toch wel ff duidelijk gemaakt dat een zoomgesprek op volume 10 in een restaurant pas onbeleefd is. En die Italiaan? Die komt dreigend naar me toe en zegt dan “Jepara is a funny town, Jepara is mine”. Mijn reactie? Een sarcastische “nou, gefeliciteerd daarmee jongen”. Uiteindelijk droop het mannetje af en keerde de rust terug.
Een dronken Indiër
En dan afgelopen zaterdag. De laatste paar jaar doen Cindy en ik iedere zaterdag vrijwilligerswerk. Ashraf helpt ook regelmatig mee. We delen dan eten uit aan een groep van 80 oudere mensen in een zogenaamd ‘getto’ block, flats voor mensen met een laag inkomen. Dit geeft ons zeer veel voldoening.
Nu wonen er in die blokken natuurlijk ook probleemgevallen. Zo was er in het begin een luidruchtige Indiër met een alcoholprobleem die regelmatig problemen maakte. De organisatie werkte namelijk zo dat er 80 coupons waren voor maaltijden en die konden op woensdag bij de ‘care corner’ worden opgehaald. Wie een coupon had kreeg een maaltijd, wie geen coupon had opgehaald kreeg niets. De coupons werden door de care corner uitgedeeld via een ‘wie het eerst komt’ en ‘op is op’ principe. Als hij geen coupon had dan probeerde hij door intimidatie alsnog eten te krijgen en dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Op een gegeven moment gooide hij het op racisme en begon te schreeuwen “het komt zeker omdat ik niet Chinees ben?” waarop ik keihard begin te lachen en zeg “ja, 100%, want ik ben zo lekker Chinees, kan je dat niet zien?”. Sindsdien ben ik z’n beste vriend en geeft hij geen overlast meer. De care corner is overigens niet meer betrokken bij de coupons, we hebben nu een vaste lijst met namen. Deze man staat niet op de lijst, maar als we een keer wat over hebben dan geef ik hem een portie want positief gedrag moet beloond worden.
Nu schijnt er nog een Indiër met een alcoholprobleem in dat appartementencomplex te wonen. Puur statistisch is de combinatie van alcoholproblemen en Indiërs niet verrassend want de statistieken wijzen aan dat problematisch alcoholgebruik procentueel het hoogst is onder deze demografie in Singapore. Ik weet niet waarom en geef er dan ook geen waardeoordeel over, het is alleen een statistiek die ik wil noemen in dit bericht als achtergrondinformatie. Dat tweede probleemgeval heb ik in al die jaren nog nooit gezien, tot zaterdag.
Ik ben eten aan het uitdelen en ik hoor ineens de grote ventilator die achter me staat omvallen en zie vanuit een ooghoek iemand weglopen. Ik zeg dus “hey bro, is dat nodig?”. Die kerel draait zich om en begint dronken te lallen en agressieve taal uit te kramen. Ik zeg gelijk “Cindy, bel de politie maar”. De politie in Singapore heeft het niet erg druk dus zijn blij met dit soort meldingen. Voor de rest probeer ik die dronken gek zoveel mogelijk te negeren om de boel te de-escaleren. Hij loopt weg, komt weer terug, komt dreigend in mijn richting en ik was klaar om hem tegen de vlakte te werken zodra hij mij aanraakte. Die kerel was wellicht wel lang, maar ook dronken dus het had geen enkel probleem geweest.
Hij vertrok echter weer voordat de politie kwam. We hebben nog een tijdje met die agenten staan praten, ze zeiden dat ze hem konden maar omdat de ventilator niet kapot was en hij mij niet had aangeraakt konden ze op dat moment niets doen. Wel zou er een melding worden gemaakt in zijn dossier. Wat grappig was, één van de bejaarden die wij van eten voorzien is slecht ter been. Hij loopt met een stok en de man is tegen de 90. Hij zei tegen Cindy en mij dat als hij iets beter ter been was geweest hij die kerel hoogstpersoonlijk tegen de vlakte had geslagen. En dat als die dronken eikel mij had aangeraakt, hij hem met z’n wandelstok voor z’n bek had geslagen.
Na alle commotie lopen we naar de bushalte en wie zien we daar? De dronken drol, maar wel in een volledig ander tenue. Hij wist natuurlijk dat zijn beschrijving was doorgegeven dus hij had zich snel omgekleed. Maar als je dan hetzelfde debiele gedrag vertoond val je alsnog door de mand. Hij zag ons, bleef tieren tegen mij maar wel van de overkant van de straat, de lafaard. Ook dreigde hij dat als hij me nog een keer zou zien dat hij me af zou maken. Cindy filmde alles, maar helaas is de audio niet duidelijk genoeg want als dat op video stond had ik aangifte gedaan van bedreiging. Niet dat ik bang ben dat hij mij ook maar met 1 vinger aanraakt, maar gewoon om hem een lesje in consequenties te geven.
Anyway, dat waren wel weer genoeg korte lontjes voor de komende tijd. Over een paar uur stap ik weer op de vlieger, eerst een paar dagen Phuket, dan een paar dagen Kota Kinabalu op Borneo. Voor werk, maar er is ook tijd voor plezier.