Een goede vriend van mij is weliswaar geboren en getogen in Singapore, heeft ook de Singaporese nationaliteit net als z’n ouder maar z’n ouders komen oorspronkelijk uit Maleisië. Toch heeft hij weinig Maleis bloed van z’n vader is van Chinese afkomst en z’n moeder heeft een Indiase achtergrond. Maar dat is voor dit verhaal niet van belang.
Sinds een paar jaar ga ik ieder jaar met mijn vriend, zijn ouders, en ieder jaar met een wisselend ander gezelschap naar het dorp, de kampong, waar z’n moeder is opgegroeid en waar mijn maatje als kind ook heel vaak kwam met z’n grootvader. Dat doen we voor het slachtfeest. Mijn maatje en zijn oom, die nog in de kampong woont, slachten de koeien en geiten voor de hele gemeenschap.
het is een echt traditioneel dorpje, platteland met typische lokale woningen, veel grond, loslopende koeien, honden en makkaken. Smalle wegen, iedereen kent iedereen. Maleisië zoals toeristen het niet kennen en dat is best gaaf om te zien.
Omdat mijn maatje nu een auto heeft in Maleisië kan ik ook rijden. Ik heb mijn rijbewijs nog niet omgezet naar een Singaporees rijbewijs dus in Singapore mag ik niet rijden, ik mag ook niet rijden met een auto met Singaporees paspoort, maar in Maleisië kan ik wel rijden met een Maleis kenteken. En omdat mijn maatje last heeft met z’n zicht zou ik de chauffeur van dienst zijn in z’n oude Suzuki SX4. Ik was er al eens mee naar Kuala Lumpur gereden en toen viel het al op dat de automaat last had met schakelen. Die problemen zijn nu voorgoed voorbij want de motor overleefde deze trip niet. Al op de heenweg, ongeveer halverwege ging het goed mis. Ik verloor alle kracht in de motor en we dachten eerst dat het puur oververhitting was. Maar na het bijvullen van koelvloeistof en een half uur wachten wilde de auto toch niet starten. We werden door de verkeerspolitie achter op een flatbed getakeld en naar de eerste veilige afslag gebracht. Daar konden we wachten op een sleepbedrijf die ons naar het verzamelpunt bracht waar de andere auto op ons wachtte.
Na de lunch kwam de toegesnelde monteur ons vertellen dat er geen redden met aan was. En met 8 man in één auto is niet te doen. Uiteindelijk zijn we met een taxi verder gegaan naar de kampong waar de oom van mijn gabber zei dat hij een auto te leen had voor ons. En wat voor eentje. Een dikke, vette, zwarte Toyota Hilux. Een bakbeest. Die avond zei hij (de oom) dat hij eigenlijk een pick-up wilde met een single cab in plaats van deze double cab, mijn maatje kocht de auto ter plekke van hem en dus was vervoer terug ook gelijk geregeld.
Wat me opviel: in Maleisië mag je alleen gesleept worden door gekwalificeerde bedrijven, dus ik mag zelf geen auto van een vriend verslepen zoals in Nederland mag. Maar als je op een flatbed staat, dan mag je in de auto blijven zitten.
Ik was nog nooit gesleept, dus een avontuur was het wel, maar volgende keer rij ik liever gewoon door. Dat scheelt tijd, scheelt ergernis en gedoe. Maar goed, dan had ik ook geen Toyota Hilux gereden en in zo’n tank rondrijden heeft ook wel wat. Zeker toen we terug in de bewoonde wereld van Johor Bahru waren, met veel verkeer en krappe wegen. Dan vereist rijden toch wel wat skills, maar andere bestuurders maken maar wat graag ruimte voor je als je met een zwart monster wilt invoegen.
Midden augustus moet ik weer naar Kuala Lumpur, weer met m’n maatje. En we vliegen niet, we gaan lekker met de Hilux, comfortabel terwijl we ook nog een sigaartje kunnen opsteken.