Slaaploosheid. Het is een probleem dat soms opsteekt en helaas de laatste tijd wat vaker. Ik ben doodmoe maar zodra ik op bed lig kan ik de slaap niet vatten en lig ik tot ’s morgens vroeg te woelen en te draaien en pas tegen de ochtend val ik in slaap voor korte tijd. Met als gevolg dat ik overdag weer erg moe ben en minder productief als ik zou willen zijn.
Als het structureel zou zijn, dan had ik een reden om naar medicatie te grijpen of om naar een slaapkliniek te gaan, maar de insomnia komt en gaat. Soms heb ik er weken geen last van, soms heb ik er weken last van en dan voelt een nacht waarin ik eindelijk goed slaap als een geschenk uit de hemel. Als een zomerse regenbui na een hittegolf. Als een mok warme chocomel na een intensieve schaatstocht. Ongekend lekker.
De laatste weken had ik weer zo’n periode van maar niet kunnen slapen. Alle huismiddeltjes geprobeerd. Geen cafeïne, wat makkelijk is als iemand die weinig koffie drinkt en Coca-Cola zo goed als heeft afgezworen. Een warme douche een half uurtje voor het slapen. Een compleet donkere slaapkamer. Minder schermtijd, waar ik toch al maanden mee bezig was. En toch, op tijd naar bed en doodmoe, maar niet kunnen slapen. Uit pure ellende om 3 uur ‘s nachts maar weer wat tv gaan zitten kijken om vervolgens een uurtje later weer naar bed te gaan waarna ik nog een uur of drie sliep. En net op het moment dat ik dacht “nu gaat het niet langer, ik ga naar de dokter” kwamen de goede nachten weer. En dan wordt het slaaptekort ook ingehaald. Dan slaap ik rustig van 11 uur tot 8 uur, ruim 9 uur aan één stuk door totdat de batterij weer vol is. Tot de volgende storing in mijn slaap, misschien over een paar dagen, een paar weken of een paar maanden. Al hoop ik zelf dat een volgende golf van slapeloosheid pas over een paar jaar komt.