Een jaar of 30 geleden had ik eens een gesprek met een vriend. Die vroeg me waar ik de week daarvoor niet in de kroeg was geweest en mijn reactie was ‘ik had griep.’ Zijn wedervraag was simpel ‘echt griep of een simpel koudje?’ Ik vroeg, naief als ik toen was, of dat niet precies hetzelfde was en hij lachte. Zijn antwoord was dat als ik het verschil niet wist dat ik nog nooit griep had gehad.
Jaren later begreep ik wat hij bedoelde. Dat was toen ik voor de eerste keer echt griep had en het verschil tussen een kou met een beetje koorts en een echte griep persoonlijk ondervond. Ik woonde in Zaandam, ik een klein appartement en dat was toen een zegen. Voor verschillende redenen maar op het moment dat ik de griep had was vooral het compacte formaat een zegen. Het was namelijk maar een paar meter van mijn bed naar de bank, De slaapkamer uit, 2 meter door een gang schuifelen en dan 3 meter naar de bank. En zelfs dat moest in etappes want mijn benen voelden alsof ik drie ultra-marathons in successie had gelopen. Zoveel spierpijn, en dat zonder reden. Tel daar een hoge koorts bij op, misselijkheid en hoofdpijn. Dat was hoe ik me voelde.
Ik weet nog dat mijn buurman, met wie ik goed omging, aanbelde en het me een paar minuten kostte om de paar meter van de bank naar de deur te overbruggen. En de buurman, die had waarschijnlijk ook nooit echt griep gehad want die schrok zich rot. Hij bood wel heel lief aan om boodschappen te doen en bracht eten langs zolang ik me klote voelde. Niet dat ik het ook maar op kon brengen om te eten of te drinken, terwijl drinken wel heel belangrijk is.
Later heb ik nog een keer echt griep gehad en dat was net zo pijnlijk en ik voelde met net zo miserabel. Het was toen alleen nog een graadje erger want ik woonde toen alweer in Wormer, in een huis met drie verdiepingen. En ik moest van de derde etage waar mijn slaapkamer was naar de begane grond om de kat te voeren. En dan weer naar de tweede etage waar de keuken was. De trap was een martelgang. Een echte goede ouderwetse griep wens je niemand toe.
Dat was ondertussen alweer meer dan tien jaar terug. De laatste weken lopen we allemaal een beetje te sukkelen. Ashraf werkt bij de deelgemeente en doet dagelijks veel huisbezoeken. Hij komt dus veel in contact met mensen, en dus ook met zieke mensen. Hij is dus regelmatig de pineut. Een paar weken geleden stak hij mij aan en na een paar dagen snotteren waren wij beide wel hersteld. Maar één van ons had Cindy aangestoken en zij heeft een dag of 10 lopen vechten tegen een virus. Toen zij klaar was kwam Ashraf weer. Of dit een nieuw virus was of dat Cindy Ashraf opnieuw heeft aangestoken zullen we nooit weten, maar feit was dat ik ook wederom de pineut was.
Vorige week dinsdag ging ik lopend naar het centrum van Toa Payoh, iets wat ik regelmatig doe. Goed voor mijn stappen, waarvan ik er nog altijd 10.000 per dag doe, en om een paar kaarten te scoren voor mijn wewards app. Maar het voelde niet lekker, mijn benen voelde dik en zwaar. Voor de rest voelde ik me overigens prima. Tot ik thuiskwam. Eerst een groot glas koud water en daarna een douche want een wandeling in de Singaporese hitte maakt een opfrisbeurt nodig. En toen kwam het. Alsof er een atoombom ontplofte. Ik had het gevoel alsof ik licht gaf want ik werd plots zo warm, alsof ik gloeide. En het was extreem, zo extreem dat ik zelfs mijn vissershoedje vochtig in de vriezer gooide om te bevriezen en dat bevroren hoedje dan opzette om af te koelen. En als mijn hoedje opnieuw in de vriezer lag om opnieuw te bevriezen had ik icepacks in mijn nek en op m’n hoofd om mijn temperatuur maar naar beneden te krijgen. Die nacht lag ik zowel ongecontroleerd te bibberen en rillen van de kou terwijl ik zweette alsof ik in een skipak door Dante’s inferno aan het dartelen was. En de spierpijn in de benen waar ik over schreef bij mijn eerste griep ervaring, die had ik ook. Al moet ik toegeven, in totaliteit was deze griep minder zwaar dan mijn eerste keer.
Wat het wel vervelender maakte was dat er een blaasontsteking bij kwam kijken. Ik moest letterlijk om de tien minuten plassen en dan kwam er maar een klein beetje uit en het plassen was erg oncomfortabel. Niet echt pijnlijk, maar wel zeer oncomfortabel. En dat vier tot zes keer per uur. Uiteindelijk ben ik maar zittend gaan plassen want dat was iets minder vervelend en het leek wel alsof de output iets groter was. We zijn nu een week later en sinds deze ochtend voelt alles pas weer normaal. De griep was zondag al weg, de blaasontsteking maandag maar al bij al was het een vervelend weekje. En het verschil tussen een simpel koudje met wat koorts en een echte griep is me wederom duidelijk. Binnen drie weken heb ik beide gehad, en ik ben een gezegend mens als dit de laatste echte griep is die ik ooit krijg.