Vroom vroom

      Geen reacties op Vroom vroom

Auto rijden, ik haalde mijn rijbewijs vrij laat, ik was al in de dertig, maar ik heb mijn kilometers ondertussen wel gemaakt en draai mijn hand niet om voor een kilometertje meer of minder. Slecht een week of twee na het halen van mijn rijbewijs, waar ik overigens in één keer voor slaagde, zes weken nadat ik voor het eerst achter het stuur stapte, kreeg in een nieuwe baan in het hartje van Amsterdam, op de singel. En na een paar dagen kreeg ik de sleutels van de bus toegegooid met de opdracht de bus op te halen die bij Carré stond, wat spullen op te halen verder op in Amsterdam en die dan op kantoor te brengen. Mijn eerste solorit was dus gelijk met een grote bestelbus over de smalle grachten van Amsterdam, en als dat geen vuurdoop is dan weet ik het niet wat wel een vuurdoop is.

Bij deze werkgever deed ik gelijk zo’n 30.000 kilometer per jaar, ondanks dat het op papier een kantoorbaan was, maar de echte kilometers ging ik maken toen ik vertegenwoordiger werd. Vijf jaar lang reed ik ergens tussen de 60.000 en de 70.000 kilometer per jaar, soms wel 1000 kilometer per dag als ik bijvoorbeeld een rondje naar het hoge noorden of het diepe zuiden moest doen. En heerlijk vond ik het, ik vind autorijden zo heerlijk rustgevend. Totdat er andere verkeersdeelnemers zijn.

Ik heb de afgelopen twee jaar niet veel gereden, en ook bijna geen grote afstanden. Gisteren moest ik echter naar Eindhoven, van Eindhoven naar Rotterdam en daarna weer naar Wormer. Ik leende de auto van mijn maatje Peter en zat weer ouderwets te genieten van het rijden, tot de A2, waar het wat drukker begon te worden en ik me weer ouderwets zat op te winden over de achterlijk idioten die hun rijbewijs bij een pakje boter hebben gehad. Nu schijnt het zo te zijn dat 95% van de automobilisten zich bovengemiddeld goed vind rijden, nu ben ik niet zo megalomaan dat ik denk dat ik bovengemiddeld goed ben, maar ik ben tenminste wel galant op de weg, gebruik mijn knipperlichten altijd, blijf niet links hangen als er rechts ruimte is, ik plak niet en ik kijk verder dan allen de auto voor me zodat ik kan anticiperen. Daarnaast gebruik ik ook mijn spiegels vaak en goed, zodat ik ook zie wat er van achteren mijn kant op komt. Ondanks de meer dan 60.000 kilometers per jaar kreeg ik minder dan drie acceptgiro’s uit Leeuwarden op de mat, en dan altijd voor net een paar kilometer te hard, en nadat ik een auto met cruisecontrol kreeg was het helemaal voorbij met de boetes.

Ondanks dat het rijden zelf heerlijk was, muziekje op, heerlijk tot rust komen behalve als er weer eens een debiel links bleef plakken, het liefst onder de maximumsnelheid, of het weigeren om de knipperlichten te gebruiken. Dat doet de bloeddruk stijgen, dan vliegen er wel woorden door de auto die ik niet op mijn blog zal neerzetten. En het lijkt alleen maar erger te worden. Flitsers pakken de snelheidsduivels wel aan, maar voor ander verkeershufterig gedrag moet je nu echt aan de kant van de weg worden gezet, en daar zou de politiek eens naar moeten kijken. Laat beeldmateriaal voldoende zijn voor een boete, rust politiewagens, zowel herkenbaar als onherkenbaar, uit met goede camera’s en laat iemand maar de hele dag rijden. En zodra er een overtreding gezien wordt heel even de camera aan, bewijsmateriaal vastleggen en bam!!! Een boete op de mat. En het moet technisch mogelijk zijn om die beelden op een server te zetten, in de acceptgiro staat een linkje naar de overtreding, dat voorkomt ook heel veel beroepsprocedures. De pakkans voor verkeershufters stijgt dan bizar, en de overtredingen zullen dus dramatisch dalen, wat de veiligheid weer ten goede komt.

Ik reed weg uit Rotterdam rond een uur of tien ’s avonds, ik heb deze route honderden keren gereden omdat ik heel vaak bij ‘onze’ eigen winkel in Rotterdam moest zijn, en het was dus vrij rustig op de weg. Ik heb heerlijk zitten genieten van de rit van een goed uur, lekker doorrijden, weinig debielen op de weg, het is een soort meditatie en ik weet zeker dat ik dit ga missen in Singapore. Komend weekend naar Duitsland, ik verheug me nu al op de lange rit naar Dortmund.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *