Ik ben lang vrijgezel geweest. En een typische vrijgezel. Afwassen deed ik wanneer het nodig was, opruimen wanneer het moest. Er bestaan maar twee soorten was, wit en gekleurd. En aan mijn bed opmaken had ik een broertje dood. Ik zag simpelweg het nut er niet van in. Waarom zou ik het bed opmaken als ik er ’s avonds toch weer in zou kruipen met dezelfde gevolgen de volgende ochtend. En er minder om slapen deed ik ook niet, opgemaakt bed of niet.
Sinds ik getrouwd ben, nee, sinds ik in Singapore woon is er wel een en ander veranderd. Ik moet wel, want ik woon niet meer alleen. Dus als ik er een bende van maak treft het ook anderen. En als anderen er een bende van maken treft het mij. Dus alles wordt netjes opgeruimd. De invloed van Cindy helpt ook, die maakt de keuken iedere avond brandschoon. Ook deels uit noodzaak, want anders zit je hier zo met kakkerlakken en mieren. En ik doe dat dus ook, zodra ik klaar ben met koken, of het voorbereiden van kookwerk gaat er gelijk een doekje over het aanrecht. Iets wat een paar jaar geleden echt ondenkbaar was want “ach, ik doe het morgen wel”. En een leeg glas, schaaltje, of bord gaat nu gelijk in de wasbak. Terwijl ik vroeger echt 6 of meer glazen nodig had om de week door te komen 😉
Als ik nu kijk hoe ik dingen aanpak is het anders, heel anders. Veel meer zoals mijn ouders deden. En nu, rijkelijk laat, snap ik ook wat ze zeiden en waarom. Dat het gewoon veel slimmer is om een bordje of een beker gelijk naar de keuken te brengen. En ik merk nu dat ik dat gedrag probeer aan te leren aan Ashraf en Aqila. En dat ik tegen dezelfde muur van “onzin” en “wat maakt het uit” aanloop als waar mijn ouders tegenaan liepen.
En puur uit ergernis omdat die sloddervossen alles achter zich aan laten liggen kwam ik 2 maanden geleden met een nieuwe regel. Zodra je opstaat maak je je bed op. Zodat als er mensen op bezoek komen de kamers toonbaar zijn. En het hoeft echt niet super strak zoals in militaire dienst of zoals in magazines, maar het bed moet wel opgemaakt zijn. Over militaire dienst gesproken. In mijn peloton in de opleiding zat een gozer die altijd met een snoekduik op z’n bed dook als de klassen waren afgelopen. En de deuren van de kasten waren makkelijk te verwijderen. Dus op een gegeven dag hebben we zo’n deur op z’n bed gelegd, daarna het bed strak opgemaakt en gewacht tot hij zijn standaard snoekduik zou maken. Lachen, voor ons dan, voor hem een stuk minder, boooooooiiiiiiiiinnnnng. Uit woede flikkerde hij de deur een trap af, net op het moment dat er kaderleden voorbijliepen dus kreeg hij daar ook nog eens een douw voor. Prachtig. En als slagroom op de taart bleek hij een fanatieke PSV ’er te zijn, dus om die dubbel te lul te zien zijn was koren op de molen.
Maar goed, terug naar het opmaken van bedden. Als ik zo’n regel instel moet ik natuurlijk het goede voorbeeld geven. Dus ik maak iedere dag het bed van Cindy en mij op. Alleen sta ik vaak veel vroeger op dan Cindy. Cindy is meer een nachtuil en ik ga bijna met de kippen op stok. Aan de andere kant sta ik ‘s morgens vaak al om half 7 op om 2 uur te gaan wandelen terwijl Cindy vaak net wakker wordt als ik terugkom. En gisteren liep ik dus de slaapkamer in, en voor het eerst van mijn leven ergerde ik me aan een niet opgemaakt bed. En ik realiseerde me dat. Een nieuwe gewoonte kan er dus heel simpel in slijten en de oude gewoonte tot een ergernis maken. You can teach an old dog new tricks.
