Vroeger dacht ik altijd dat Ikea het Zweedse woord voor hel was. Ik vond Ikea namelijk de hel op aarde. Toen ik op mezelf ging wonen kwam er ook niets van Ikea in mijn huis puur vanwege de kwaliteit en omdat ik het verdomde om die winkel nog een keer binnen te stappen. Online shoppen was toen nog geen optie, want we hebben het over de late jaren 90.
Nu, bijna 30 jaar later, ben ik milder. Ik dacht altijd dat de onderste verdieping van de hel een IKEA XXL was gevestigd zonder uitgang. De ultieme straf, tot in de eeuwigheid rondjes lopen in die blauw gele winkel. Als dat idee niet genoeg is om je goed te gaan gedragen, dan weet ik het niet meer. Ondertussen weet ik dat er nog een kelder is, in de krochten van de hel bevindt zich een Primark. Die is voor de echt slechte zielen, de kinderverkrachters, de seriemoordenaars en bepaalde politici. En Ikea? Ach weet je, het zal nooit mijn favoriete winkel zijn maar zo’n schurfthekel als ik aan Ikea had heb ik niet meer.
Voor kleine dingen zoals servies, glazen, potten, pannen, kussens, blikopeners et cetera is Ikea best een prima winkel. Aqila wilde er altijd heen toen ze nog jong was, en dus ging ik regelmatig. Het vegan soja ijs was lekker dus dat was een mooie traktatie. Helaas zijn de vegan hotdogs nog niet doorgedrongen tot Azië, want dat was in Nederland mijn standaard beloning als ik de Ikea had overleefd.
Maar goed, Aqila dus, het eerste wat ze altijd deed was in een karretje klimmen en dan had ik de eer om haar de winkel door te duwen. Op een gegeven moment begon Ikea met de verkoop van bluetooth speakers en ik zie dat ik mijn telefoon kan verbinden met de speakers. Twee seconde later begon de Guns ‘n’ Roses klassieker Welcome to the jungle te spelen op een luis volume. Aqila in paniek want die was bang dat we de winkel uitgetrapt zouden worden. Ik lachen natuurlijk en omdat ze in het karretje zat kon ze ook niet weg. Een paar weken later waren we weer in de Ikea, en op het moment dat we richting de speakers lopen begon het al “NO DADDY, NO!!!” maar te laat. Chop Suey van System of a Down schalde al door de winkel. Dat was de laatste keer, want de keer daarna waren de bluetooth speakers er wel maar waren ze niet meer detecteerbaar op mijn mobiele telefoon. Slipknot stond voor niets in de startblokken op Spotify.
Toen na covid de winkels en restaurants weer beperkt open mochten stonden er rijen voor de IKEA. Niet om te shoppen, maar om te eten. Er was zelfs een reserveringssysteem. Onbegrijpelijk want Singapore heeft zoveel goeds te bieden op culinair gebied en Ikea niet. De zo geroemde gehaktballetjes? Niet te vreten! Alleen de desserts zijn prima te doen. Maar vorige week wilde Cindy naar Ikea, dus ik op sleeptouw mee. Cindy wilde per se lunchen dus wij naar het restaurant. Zij wat kippenvleugels en gehaktballetjes, ik aan een sudderlap met broccoli en aardappelpuree. Die zag er op de foto namelijk heerlijk uit. Maar als je zelfs met een steak-mes niet door het vlees heen komt dan zegt dat genoeg. Dit was echt de laatste keer dat ik in Ikea eet. Ikea mag dan geen hel meer zijn, maar het restaurant in de hel is de opleidingskeuken voor de Ikea koks. De Zweedse Chef van de Muppetshow kan beter koken.