Ik ben een sigarenroker en dankzij sigaren heb ik vrienden over de hele wereld, heb ik landen ontdekt die ik anders nooit had gezien en heb ik dingen meegemaakt waarvan ik het bestaan niet wist. En als ik het mensen vertel, dan kijken ze me meestal niet begrijpend en raar aan.
In 2005 ging ik met een Belgische vriend van me, Philip, naar Singapore en Indonesië. Philip is getrouwd met een Indonesische en terwijl zijn vrouw en kinderen bij zijn schoonfamilie bleven gingen wij wat reizen. En zo kochten we op de luchthaven in Singapore wat sigaren om te genieten met een glas whiskey ’s avonds. Dat beviel goed, dus ik bleef ook na terugkomst roken en ging me interesseren in de tabakswereld. Ik dacht dat sigaren gewoon allemaal het zelfde waren, tot ik diverse smaken ging ontdekken en dat leidde tot nieuwsgierigheid. Ik kwam er achter dat net als met wijn, whiskey, cognac etc etc er heel veel verschil is, van licht tot zwaar, van groot tot klein, verschillen tussen landen, streken maar ook diverse soorten tabak. Vergelijk het met wijn, wijn is ook heel divers door de verschillende soorten druiven en de verschillende regio’s waar de druiven worden geteeld. Zo is het ook met sigaren en tabak.
Ik werd lid op een Amerikaans en een Nederlands forum, ging zelfs op roadtrip door Amerika met een Nederlandse sigarenroker en twee Amerikaanse sigarenrokers die we alleen maar via dat forum kende, iedere avond hadden we wel een ‘herf’, zoals een bijeenkomst van sigarenrokers genoemd wordt en er werden vriendschappen voor het leven gevormd. Ik ben daarna nog diverse keren terug gegaan naar Amerika voor vakantie en om mijn vrienden opnieuw te ontmoeten. In 2014 en 2015 ben ik naar Nicaragua, mijn favoriete sigarenland, geweest om fabrieken te bezoeken. Van één van deze reizen is een boek verschenen, geschreven voor Marcel Langedijk die later de biografie van Gordon schreef, ‘Cigaragua’, te koop bij de betere sigarenspeciaalzaak. En nu, in het land van mijn toekomst, heb ik al een grote sociale cirkel opgebouwd met allemaal sigarenrokers, waaronder ook een Nederlandse expat.
Nu vraag je je als niet roker af “een bijeenkomst van sigarenrokers, wat is daar nu aan?”. Het is een soort broederschap, gewoon lekker bij elkaar komen, wat slap ouwehoeren, drankje erbij en de gemeenschappelijke deler is de sigaar. Ik snap dat het voor een buitenstaander raar klinkt, zo trek ik mijn wenkbrauwen op als ik over een gemeenschappelijke motortocht hoor, dat klinkt mij minder sociaal in de oren dan een groepje sigarenrokers op een terras want op de motor kan je niet met elkaar converseren om maar iets te noemen, je kunt elkaar kwijt raken terwijl zo’n herf, je zit met z’n allen op een terras of in een rookruimte te babbelen, te lachen, moppen te vertellen. Wat ik echter wel goed snap is de broederschap, ook met motorrijders, er is geen verschil in sociale klasse. Of je nu arbeider bent, of advocaat, dat valt allemaal weg als je een gemeenschappelijke deler hebt en geniet van een gezamenlijke hobby, of dat nu motor rijden, vliegtuig spotten of sigaren roken is.
Zo zat ik zaterdag in Amsterdam een sigaartje te roken met voormalig profvoetballers Dirk van Burik (ex Ajax, Nac, Utrecht, Hertha BSC) en Bryan Roy (ex Ajax, Foggia, Nothingham Forrest, Hertha BSC, NAC en Oranje) en in het verleden heb ik met mensen als Eddy Zoey, Herman den Blijker en Arie Koomen zitten roken, zonder barrières, zonder kapsones. Een sigaar maakt van iedereen een gelijke. En dat vind ik mooi.